آبجکت استورج چیست؟

آبجکت استورج (Object Storage) یا ذخیره‌سازی آبجکت، یک معماری ذخیره‌سازی داده است که برای ذخیره‌سازی، بایگانی، پشتیبان‌گیری و مدیریت حجم بالای داده‌های بدون‌ساختار (Unstructured Data) طراحی شده است.

داده‌های بدون‌ساختار شامل اطلاعاتی مانند تصاویر، ویدئوها، فایل‌های صوتی، ایمیل‌ها، صفحات وب و داده‌های حسگرها هستند که برخلاف داده‌های موجود در پایگاه‌های داده رابطه‌ای، ساختار ثابتی ندارند. این نوع داده‌ها بخش بزرگی از اطلاعات تولیدشده توسط کاربران و سازمان‌ها را تشکیل می‌دهند. 

در فضای ذخیره‌سازی آبجکت، هر فایل به‌عنوان یک آبجکت مستقل نگهداری می‌شود و هر آبجکت از سه بخش اصلی زیر تشکیل شده است:

• داده (Data): محتوای اصلی فایل، مانند تصویر، ویدئو، سند یا هر نوع داده دیگر.
• متادیتا (Metadata): اطلاعاتی است که درباره هر آبجکت ذخیره می‌شود و به توصیف، شناسایی و مدیریت آن کمک می‌کند. این اطلاعات می‌تواند شامل مواردی مانند نام فایل، نوع محتوا، اندازه، تاریخ ایجاد یا سایر ویژگی‌های مرتبط با داده شود.
• کلید آبجکت (Object Key): نام یا شناسه‌ای است که برای دسترسی به آبجکت استفاده می‌شود. در سرویس‌هایی مانند S3، هر آبجکت معمولاً با ترکیب نام باکت و Object Key شناسایی می‌شود.

ذخیره‌سازی آبجکت چگونه کار می‌کند؟

در آبجکت استورج، داده‌ها برخلاف فایل استورج در ساختار پوشه‌ها و زیرپوشه‌های تو در تو ذخیره نمی‌شوند. در این معماری، آبجکت‌ها در ساختاری مسطح نگهداری می‌شوند و در سرویس‌های رایجی مانند S3، درون مخزن‌های منطقی به نام باکت قرار می‌گیرند.

برای درک بهتر این تفاوت، تصور کنید که در یک سیستم فایل سنتی، برای پیدا کردن یک تصویر باید مسیر مشخصی مانند Photos > Travel > Summer > photo.jpg را دنبال کنید. اما در آبجکت استورج، برنامه با استفاده از نام باکت و Object Key به آبجکت دسترسی پیدا می‌کند. ممکن است کلید آبجکت ظاهری شبیه مسیر پوشه‌ای داشته باشد، اما این ساختار یک دایرکتوری واقعی نیست و معمولاً یک قرارداد نام‌گذاری است.

معمولا دسترسی به آبجکت‌ها از طریق APIهای RESTful انجام می‌شود که بر پایه پروتکل HTTP کار می‌کنند. رایج‌ترین عملیات در این APIها عبارت‌اند از:

• PUT برای بارگذاری و ذخیره یک آبجکت
• GET برای بازیابی آبجکت
• DELETE برای حذف آبجکت

باکت در آبجکت استورج چیست؟

باکت (Bucket) یک مخزن منطقی برای نگهداری آبجکت‌ها در سیستم آبجکت استورج است. هر آبجکت درون یک باکت ذخیره می‌شود و باکت، محیطی را فراهم می‌کند که آبجکت‌های مرتبط با یک پروژه، سرویس یا مجموعه داده در کنار یکدیگر مدیریت شوند.

باکت برخلاف پوشه‌های فایل استورج، ساختار سلسله‌مراتبی واقعی ندارد. در سرویس‌هایی مانند Amazon S3، آبجکت‌ها درون باکت در ساختاری مسطح نگهداری می‌شوند، اما می‌توان با استفاده از پیشوندها (Prefix) در نام آبجکت‌ها، ظاهری شبیه پوشه ایجاد کرد؛ برای مثال logs/2026/app.log. این ساختار در عمل یک روش نام‌گذاری و سازمان‌دهی منطقی است، نه یک دایرکتوری واقعی

نقش اصلی باکت، ایجاد یک لایه منطقی برای سازمان‌دهی آبجکت‌ها است. برای مثال، یک سازمان می‌تواند برای بخش‌های مختلف یا انواع داده‌های خود باکت‌های جداگانه ایجاد کند تا مدیریت و تفکیک اطلاعات ساده‌تر شود.

متادیتا در آبجکت استورج چیست؟

متادیتا (Metadata) اطلاعاتی است که درباره هر آبجکت ذخیره می‌شود و به توصیف، شناسایی و مدیریت آن کمک می‌کند. این اطلاعات می‌تواند شامل مواردی مانند نام فایل، نوع محتوا، اندازه، تاریخ ایجاد یا سایر ویژگی‌های مرتبط با داده شود. برای مثال، اگر آبجکت یک تصویر باشد، می‌توان اطلاعاتی مانند نوع فایل، زمان ثبت تصویر، نام پروژه یا موقعیت مکانی مرتبط با تصویر را به‌عنوان متادیتا در کنار آن نگهداری کرد.

برخلاف بسیاری از روش‌های ذخیره‌سازی، متادیتا در آبجکت استورج تنها به اطلاعات پایه محدود نیست و قابلیت سفارشی‌سازی بالایی دارد. کاربران و برنامه‌ها می‌توانند متناسب با نیاز خود اطلاعات بیشتری به هر آبجکت اضافه کنند.

متادیتای غنی به سازمان‌دهی و مدیریت بهتر آبجکت‌ها کمک می‌کند. البته جست‌وجو و فیلتر پیشرفته روی متادیتا معمولاً به قابلیت‌های سرویس یا ابزارهای جانبی ایندکس‌گذاری وابسته است.

تفاوت آبجکت استورج با فایل استورج و بلاک استورج

برای انتخاب معماری مناسب ذخیره‌سازی، باید تفاوت آبجکت استورج و فایل استورج را بدانید. همچنین آشنایی با تفاوت آبجکت استورج و بلاک استورج کمک می‌کند که بتوانید متناسب با نوع داده و بار کاری، گزینه مناسب را انتخاب کنید.

در جدول زیر می‌توانید تفاوت این سه معماری را از نظر ساختار، متادیتا، روش دسترسی و کاربرد مشاهده کنید.

مزایای آبجکت استورج

بررسی مزایای زیر به‌خوبی نشان می‌دهد که دلیل محبوبیت آبجکت استورج چیست:

• مقیاس‌پذیری بالا: آبجکت استورج به‌راحتی با افزایش حجم داده‌ها توسعه پیدا می‌کند و می‌تواند از حجم‌های بسیار بزرگ، از ترابایت تا پتابایت و بیشتر، پشتیبانی کند.
• صرفه اقتصادی در مقیاس بالا: آبجکت استورج معمولاً برای نگهداری حجم زیاد داده، به‌ویژه داده‌های آرشیوی یا کمترتغییریافته، گزینه‌ای مقرون‌به‌صرفه است. در سرویس‌های ابری، این مزیت معمولاً با مدل پرداخت براساس مصرف همراه می‌شود.
• دوام و دسترس‌پذیری بالا: در بسیاری از پیاده‌سازی‌های آبجکت استورج، داده‌ها با استفاده از روش‌هایی مانند تکثیر داده یا توزیع روی چند نود ذخیره‌سازی محافظت می‌شوند. این طراحی می‌تواند احتمال از دست رفتن داده را کاهش دهد و دسترسی پایدارتر به اطلاعات فراهم کند؛ البته سطح دوام و دسترس‌پذیری به معماری و تنظیمات سرویس بستگی دارد.
• مدیریت بهتر داده‌ها با متادیتا: متادیتای غنی کمک می‌کند آبجکت‌ها بهتر توصیف، دسته‌بندی و مدیریت شوند. البته جست‌وجو و فیلتر پیشرفته روی متادیتا معمولاً به قابلیت‌های سرویس یا ابزارهای جانبی ایندکس‌گذاری وابسته است.
• سازگاری با فضای ذخیره‌سازی ابری: آبجکت استورج از ابتدا برای محیط‌های ابری طراحی شده است و به همین دلیل یکی از رایج‌ترین گزینه‌ها برای پیاده‌سازی فضای ذخیره‌سازی ابری، سرویس‌های Cloud Native و ذخیره‌سازی مقیاس‌پذیر به‌حساب می‌آید.

چالش‌های آبجکت استورج

برای انتخاب آگاهانه، تنها شناخت مزایا کافی نیست و باید بدانید چالش‌ها و محدودیت‌های Object Storage چیست. مهم‌ترین چالش‌های این روش ذخیره‌سازی عبارت‌اند از:

• مناسب نبودن برای ویرایش‌های کوچک و مکرر: آبجکت استورج برای ذخیره و بازیابی آبجکت‌های کامل طراحی شده است. پس از ذخیره شدن یک آبجکت، معمولاً امکان ویرایش مستقیم بخشی از آن وجود ندارد و برای اعمال تغییر باید نسخه جدیدی از کل آبجکت نوشته شود. به همین دلیل، این روش برای داده‌هایی که دائماً در بخش‌های کوچک تغییر می‌کنند، گزینه ایده‌آلی نیست. در چنین سناریوهایی، بسته به نوع بار کاری، معماری‌هایی مانند بلاک استورج می‌توانند انتخاب مناسب‌تری باشند.
• هزینه خروج داده (Data Egress): برخی ارائه‌دهندگان سرویس‌های آبجکت استورج برای انتقال داده از فضای ذخیره‌سازی به خارج از سرویس هزینه دریافت می‌کنند. اگر داده‌ها به‌طور مداوم بازیابی شوند، این هزینه می‌تواند زیاد باشد.
• عملکرد پایین‌تر نسبت به Block Storage در برخی سناریوها: آبجکت استورج برای ذخیره‌سازی حجم بالای داده بهینه شده است، اما در بارهای کاری با تاخیر بسیار کم یا عملیات خواندن و نوشتن مکرر، معمولا بلاک استورج عملکرد بهتری ارائه می‌دهد.

S3 چیست؟

سرویس S3 یا Amazon S3 (مخفف Simple Storage Service) سرویس آبجکت استورج آمازون است که از سال ۲۰۰۶ ارائه شد و در حال حاضر به یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های پیاده‌سازی Object Storage تبدیل شده است. 

با گذشت زمان، APIهای S3 در عمل به یکی از استانداردهای رایج صنعت برای کار با سرویس‌های آبجکت استورج تبدیل شدند. به همین دلیل، بسیاری از ارائه‌دهندگان فضای ذخیره‌سازی ابری و حتی راهکارهای متن‌باز، از API سازگار با S3 پشتیبانی می‌کنند. این سازگاری باعث می‌شود ابزارها، SDKها و برنامه‌هایی که برای Amazon S3 طراحی شده‌اند، با تغییرات کم یا بدون تغییر جدی بتوانند با سرویس‌های آبجکت استورج دیگر نیز کار کنند.

برای مثال، عملیاتی مانند ساخت باکت، بارگذاری آبجکت، دریافت آبجکت و حذف آبجکت در بسیاری از سرویس‌های S3-compatible با همان منطق کلی S3 انجام می‌شود. این سرویس‌ها معمولاً با ابزارهایی مانند AWS CLI، ابزارهای خط فرمان مانند s3cmd و rclone و کلاینت‌هایی مانند MinIO Client قابل استفاده‌اند.

امنیت در ذخیره‌سازی آبجکت

امنیت در آبجکت استورج معمولاً با ترکیبی از کنترل دسترسی، رمزنگاری، ثبت لاگ، نسخه‌بندی و قابلیت‌های محافظت در برابر حذف یا تغییر ناخواسته داده‌ها پیاده‌سازی می‌شود. از آنجا که آبجکت استورج در بسیاری از سناریوها برای نگهداری داده‌های حساس، بکاپ‌ها، آرشیوها و فایل‌های سازمانی استفاده می‌شود، تنظیم درست این قابلیت‌ها اهمیت زیادی دارد.

یکی از مهم‌ترین لایه‌های امنیتی، کنترل دسترسی است. در سرویس‌های آبجکت استورج می‌توان مشخص کرد چه کاربر، سرویس یا برنامه‌ای اجازه مشاهده، بارگذاری، حذف یا تغییر آبجکت‌ها را داشته باشد. این کنترل معمولاً از طریق سیاست‌های دسترسی در سطح باکت، سطح آبجکت یا حساب کاربری انجام می‌شود.

رمزنگاری نیز نقش مهمی در حفاظت از داده‌ها دارد. بسیاری از سرویس‌های آبجکت استورج از رمزنگاری داده‌ها در زمان انتقال (Encryption in Transit) و رمزنگاری داده‌ها در حالت ذخیره‌شده (Encryption at Rest)، پشتیبانی می‌کنند. Encryption in Transit معمولاً با استفاده از پروتکل‌هایی مانند HTTPS/TLS انجام می‌شود تا داده هنگام انتقال بین کاربر، برنامه و سرویس ذخیره‌سازی محافظت شود. Encryption at Rest نیز برای محافظت از داده‌هایی است که روی زیرساخت ذخیره‌سازی نگهداری می‌شوند.

قابلیت Versioning یا نسخه‌بندی یکی دیگر از امکانات مهم در بسیاری از سرویس‌های آبجکت استورج است. با فعال بودن Versioning، اگر یک آبجکت تغییر کند یا حتی حذف شود، نسخه‌های قبلی آن همچنان قابل نگهداری و بازیابی هستند. برای مثال، اگر فایلی به‌اشتباه با نسخه جدید جایگزین شود، می‌توان نسخه قبلی را بازیابی کرد. این قابلیت برای کاهش ریسک حذف ناخواسته، خطای انسانی، خراب شدن فایل‌ها و برخی سناریوهای بازیابی پس از حملات باج‌افزاری مفید است. با این حال، Versioning جایگزین کامل استراتژی پشتیبان‌گیری نیست و باید در کنار سیاست‌های نگهداری، کنترل دسترسی و در صورت نیاز replication استفاده شود.

در برخی سرویس‌ها، قابلیت‌هایی مانند Object Lock برای پیاده‌سازی مدل WORM (مخفف Write Once, Read Many) وجود دارد. در این مدل، آبجکت پس از ذخیره شدن تا مدت مشخصی قابل حذف یا تغییر نیست. این قابلیت برای نگهداری داده‌های حساس، آرشیوهای قانونی، لاگ‌های مهم، فایل‌های پشتیبان و داده‌هایی که باید در برابر تغییر یا حذف محافظت شوند کاربرد دارد.

البته سطح پشتیبانی از این قابلیت‌ها در همه سرویس‌های آبجکت استورج یکسان نیست. بنابراین هنگام انتخاب سرویس، باید بررسی شود که امکاناتی مانند کنترل دسترسی، Encryption at Rest ،Encryption in Transit ،Versioning ،Object Lock و WORM تا چه سطحی پشتیبانی می‌شوند.

مدیریت چرخه عمر داده‌ها در آبجکت استورج

یکی از قابلیت‌های مهم بسیاری از سرویس‌های آبجکت استورج، تعریف سیاست‌های چرخه عمر داده یا Lifecycle Policy است. با استفاده از این سیاست‌ها می‌توان مشخص کرد که آبجکت‌ها پس از مدت مشخصی به کلاس ذخیره‌سازی ارزان‌تر منتقل شوند، برای مدت طولانی آرشیو شوند یا در زمان تعیین‌شده به‌صورت خودکار حذف شوند.

این قابلیت برای سازمان‌هایی که با حجم زیادی از داده‌های آرشیوی، لاگ‌ها، فایل‌های پشتیبان یا داده‌های کمتر استفاده‌شده سروکار دارند، اهمیت زیادی دارد. مدیریت چرخه عمر داده‌ها می‌تواند به کاهش هزینه ذخیره‌سازی و کنترل بهتر رشد داده‌ها کمک کند.

البته مانند سایر قابلیت‌های آبجکت استورج، نحوه پیاده‌سازی Lifecycle Policy به سرویس‌دهنده و امکانات زیرساخت ذخیره‌سازی بستگی دارد.

کاربردهای آبجکت استورج

آبجکت استورج به دلیل مزایا و قابلیت‌های خاصی که دارد، در سناریوهای مختلفی مورد استفاده قرار می‌گیرد. مهم‌ترین کاربردهای آن عبارت‌اند از:

• پشتیبان‌گیری و بازیابی از فاجعه (Backup & Disaster Recovery): نگهداری نسخه‌های پشتیبان و بازیابی اطلاعات در صورت خرابی سیستم یا از دست رفتن داده‌ها در فرایند بازیابی از فاجعه
• آرشیو داده (Data Archiving): ذخیره‌سازی بلندمدت داده‌هایی که به‌ندرت استفاده می‌شوند، اما نباید حذف شوند
• دریاچه داده (Data Lake): ایجاد مخزنی متمرکز برای نگهداری حجم بسیار زیادی از داده‌های ساخت‌یافته و بدون‌ساختار جهت تحلیل و پردازش
• برنامه‌های ابری (Cloud-Native Applications): ذخیره فایل‌ها و داده‌های موردنیاز برنامه‌های مبتنی بر فضای ابری، کانتینرها و معماری‌های Serverless
• هوش مصنوعی و یادگیری ماشین (AI / ML): نگهداری مجموعه‌داده‌های بزرگ برای آموزش مدل‌ها و ذخیره نتایج پردازش
• فایل‌های رسانه‌ای (Media): ذخیره تصاویر، ویدئوها، فایل‌های صوتی و سایر محتوای حجیم چندرسانه‌ای
• اینترنت اشیا (IoT): جمع‌آوری و ذخیره حجم بالای داده‌های تولیدشده توسط حسگرها و دستگاه‌های متصل برای تحلیل‌های بعدی

جمع‌بندی

آبجکت استورج معماری‌ای برای ذخیره‌سازی حجم بالای داده‌های بدون‌ساختار است که در آن هر فایل یا داده به‌صورت یک آبجکت، همراه با متادیتا و کلید شناسایی، درون باکت‌ها نگهداری می‌شود. ساختار مسطح، مقیاس‌پذیری بالا، دسترسی از طریق API و سازگاری با مدل‌های ابری باعث شده این روش برای سناریوهایی مانند بکاپ، آرشیو، ذخیره فایل‌های رسانه‌ای، لاگ‌ها، داده‌های IoT، دیتالِیک و پروژه‌های هوش مصنوعی گزینه‌ای کاربردی باشد.

با این حال، آبجکت استورج برای همه نیازها مناسب نیست. در بارهای کاری با تغییرات کوچک و مکرر، نیاز به latency پایین یا عملکرد تراکنشی، معمولاً بلاک استورج انتخاب بهتری است. بنابراین انتخاب میان آبجکت استورج، فایل استورج و بلاک استورج باید براساس نوع داده، الگوی دسترسی، سطح امنیت، هزینه و نیازهای فنی هر پروژه انجام شود.

The post آبجکت استورج چیست؟ آشنایی با مفاهیم متادیتا، باکت و S3 appeared first on بلاگ هم‌روش.

معماری serverless چیست؟

معماری serverless مدلی از رایانش ابری است که به کمک آن توسعه‌دهندگان می‌توانند برنامه‌های خود را بدون نیاز به مدیریت سرورها، سیستم‌عامل و زیرساخت اجرا کنند و این مسئولیت‌ها را بر عهده ارائه‌دهنده خدمات ابری بگذارند.

در این نوع رایانش ابری، کماکان برنامه‌ها روی سرورها اجرا می‌شوند، اما بخش مدیریت و نگه‌داری زیرساخت، بر عهده‌ شرکت ارائه‌دهنده‌ خدمات ابری است. این ویژگی باعث می‌شود توسعه‌دهندگان بیشتر بر توسعه قابلیت‌های نرم‌افزار و منطق کسب‌وکار تمرکز کنند.

معماری serverless چطور کار می‌کند؟

در روش‌های سنتی، تیم‌های فنی باید زیرساخت سرور، به‌روزرسانی‌های امنیتی، مقیاس‌پذیری و نگه‌داری سیستم را مدیریت کنند. با به‌کارگیری خدمات serverless، توسعه‌دهندگان می‌توانند این مسئولیت‌ها را به یک ارائه‌دهنده خدمات ابری محول کرده و بر وظایف اصلی خود تمرکز کنند.

یکی از محبوب‌ترین معماری‌های بدون سرور، Function as a Service (به اختصار FaaS) است که در آن توسعه‌دهندگان کد برنامه خود را به‌عنوان مجموعه‌ای از فانکشن‌ها می‌نویسند. هر فانکشن هنگامی‌که توسط یک رویداد فراخوانی شود، کار خاصی را انجام می‌دهد. پس از مراحل مرسوم تست، توسعه‌دهندگان فانکشن‌های خود را روی یک ارائه‌دهنده ابری مستقر می‌کنند.

هنگامی که یک تابع فراخوانی می‌شود، ارائه‌دهنده خدمات ابری، تابع را روی یک محیط فعال اجرا می‌کند، یا اگر محیط فعالی برای اجرای تابع وجود نداشته باشد، ارائه‌دهنده خدمات ابری یک محیط جدید، معمولاً به شکل کانتینر یا microVM (ماشین مجازی بسیار سبک) ایجاد کرده و کد تابع را در آن اجرا می‌کند. این فرایند در پس‌زمینه انجام می‌شود و برای توسعه‌دهندگانی که بر نوشتن و استقرار کد تمرکز دارند، شفاف است و تأثیری بر روند کار آن‌ها ندارد.

مزایا و معایب استفاده از معماری serverless چیست؟

استفاده از معماری serverless در سال‌های گذشته رشد چشمگیری داشته است. طیف وسیعی از سازمان‌های کوچک و بزرگ و استارت‌‌آپ‌ها به استفاده از این معماری برای برنامه‌های خود روی آورده‌اند. این استقبال از معماری بدون سرور به دلایل زیر اتفاق افتاده است:

• هزینه‌ کمتر: ارائه‌دهندگان خدمات ابری صرفا برای منابعی که استفاده می‌شوند از کاربر هزینه دریافت می‌کنند. در معماری رایانش بدون سرور، معمولاً هزینه‌ها بر اساس میزان استفاده از منابع مانند مدت زمان پردازش و مصرف حافظه محاسبه می‌شوند؛ هرچند برخی ارائه‌دهندگان خدمات serverless ممکن است هزینه‌های پایه یا محدودیت‌های خاص را نیز در نظر بگیرند.
• افزایش بهره‌وری: رایانش بدون سرور به تیم‌های توسعه این امکان را می‌دهد که به جای مدیریت زیرساخت، بر نوشتن کد تمرکز کنند. در نتیجه توسعه‌دهندگان زمان بیشتری برای نوآوری و بهینه‌سازی منطق کسب‌وکار و عملکرد بخش‌های فرانت‌اند برنامه خواهند داشت.
• توسعه با هر زبان برنامه‌نویسی: محیط‌های خدمات serverless معمولاً چندزبانه هستند و به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهند با زبان‌ها و فریم‌ورک‌هایی که با آن‌ها راحت‌تر هستند کار کنند؛ مانند Java ،Python ،JavaScript یا محیط اجرایی Node.js.
• ساده‌تر شدن فرایندهای توسعه و DevOps: رایانش serverless فرایند استقرار را ساده‌تر و چرخه‌های DevOps را بهینه می‌کند؛ زیرا توسعه‌دهندگان نیازی ندارند زیرساخت لازم برای یکپارچه‌سازی، تست، تحویل و استقرار نسخه‌های نرم‌افزار در محیط تولید را به‌طور دستی تعریف و مدیریت کنند.
• کارایی مقرون‌به‌صرفه: برای برخی بارهای کاری خاص مانند پردازش‌های کاملاً موازی، پردازش جریان داده یا برخی وظایف پردازش داده، رایانش بدون سرور می‌تواند هم سریع‌تر و هم مقرون‌به‌صرفه‌تر از سایر مدل‌های پردازشی باشد.
• کاهش تأخیر (Latency): در برخی پلتفرم‌های serverless امکان اجرای کد در نزدیکی کاربر نهایی وجود دارد. این موضوع می‌تواند باعث کاهش زمان تأخیر در پاسخ‌دهی سیستم شود.

البته استفاده از معماری بدون سرور سراسر مزیت نیست. این معماری که به کمک سازمان‌های مختلف آمده، معایبی هم دارد که عبارت‌اند از:

• کنترل کمتر: در رایانش بدون سرور، سازمان‌ها کنترل سرورها را به یک ارائه‌دهنده خدمات ابری واگذار می‌کنند. در نتیجه مدیریت سخت‌افزار و محیط‌های اجرایی در اختیار ارائه‌دهنده قرار می‌گیرد و توسعه‌دهندگان کنترل مستقیم کمتری بر زیرساخت دارند.
• نیاز به برقراری امنیت دقیق: در بسیاری از پلتفرم‌های serverless، کد کاربران مختلف ممکن است روی زیرساخت مشترک اجرا شود و اگر تنظیمات به‌درستی انجام نشوند، احتمال بروز آسیب‌پذیری‌های امنیتی یا دسترسی غیرمجاز به داده‌ها وجود دارد. با این حال ارائه‌دهندگان ابری معمولاً با استفاده از فناوری‌هایی مانند ایزولیشن کانتینر یا microVM امنیت و جداسازی محیط‌های اجرایی را تضمین می‌کنند.
• تأثیر بر عملکرد: در محیط‌های بدون سرور، اگر مدتی هیچ درخواستی برای یک تابع ارسال نشود، پلتفرم ابری ممکن است محیط مربوط به آن را متوقف کند تا منابع آزاد شوند. در این حالت، هنگام فراخوانی مجدد تابع، سیستم باید محیط اجرایی را دوباره آماده کند. این فرایند باعث ایجاد یک تاخیر اولیه در پاسخ‌دهی می‌شود که به استارت سرد (Cold Start) معروف است.
• پیچیدگی در تست و اشکال‌زدایی: در رایانش serverless فرایند اشکال‌زدایی و تست یکپارچگی می‌تواند پیچیده‌تر باشد، زیرا توسعه‌دهندگان دید شفاف و کاملی نسبت به زیرساخت و فرایندهای پشت‌صحنه ندارند.
• هزینه بیشتر برای پردازش‌های طولانی‌مدت: مدل اجرای رایانش serverless برای اجرای طولانی‌مدت کد طراحی نشده است. بنابراین در برخی موارد، اجرای پردازش‌های طولانی ممکن است نسبت به استفاده از سرور اختصاصی یا ماشین مجازی هزینه بیشتری داشته باشد.
• محدودیت تأمین‌کننده: هر ارائه‌دهنده خدمات ابری قابلیت‌ها و ویژگی‌های خاص خود را در سرویس‌های serverless ارائه می‌دهد که معمولاً با سرویس‌های سایر ارائه‌دهندگان سازگار نیستند. این موضوع می‌تواند مهاجرت به ارائه‌دهندگان دیگر را دشوار کند.

به‌طور کلی شرکت‌هایی که می‌خواهند در سریع‌ترین زمان ممکن وارد بازار شوند و برنامه‌های مقیاس‌پذیر و سبک بسازند، می‌توانند از مزایای معماری بدون سرور بهره‌مند شوند.

اما اگر برنامه‌های کسب‌وکار شامل تعداد زیادی فرایند مداوم و طولانی‌مدت است، ماشین‌های مجازی یا کانتینر ابری ممکن است انتخاب بهتری باشند. در یک زیرساخت ترکیبی، توسعه‌دهندگان ممکن است از کانتینرها یا ماشین‌های مجازی برای پاسخ به اکثر درخواست‌ها استفاده کنند، اما برخی از تسک‌های کوتاه‌مدت مانند پردازش تصاویر، ارسال ایمیل، پردازش رویدادها یا اجرای وظایف پس‌زمینه می‌توانند با استفاده از رایانش بدون سرور انجام شوند.

موارد استفاده از معماری serverless چیست؟

معماری serverless معمولاً برای بارهای کاری رویدادمحور (event-driven)، پردازش‌های مقطعی و سناریوهایی با ترافیک متغیر یا غیرقابل پیش‌بینی بسیار مناسب است. علاوه بر این، معماری serverless در موارد زیر کاربرد دارد:

• برنامه‌های مبتنی بر رویداد (Trigger-based): هر برنامه‌ای که با فعالیت کاربران یا رخدادهای مشخصی فعال شود، می‌تواند به‌صورت serverless پیاده‌سازی شود.
• ساخت APIهای RESTful: با استفاده از گیت‌وی‌های API مانند Amazon API Gateway، می‌توان APIهایی ساخت که با تقاضا مقیاس‌پذیر باشند و فقط زمانی منابع مصرف کنند که فراخوانی می‌شوند.
• پردازش ناهمزمان (Asynchronous Processing): توابع بدون سرور می‌توانند وظایف پس‌زمینه مانند پردازش اطلاعات محصولات یا رمزگذاری ویدیوها پس از آپلود را بدون ایجاد تأخیر انجام دهند.
• پشتیبانی از بررسی‌های امنیتی: توسعه‌دهندگان می‌توانند توابعی برای اسکن کانتینرها یا بررسی پیکربندی‌ها و آسیب‌پذیری‌ها فراخوانی کنند. همچنین این توابع می‌توانند در فرایندهای احراز هویت مانند تأیید SSH یا احراز هویت دو مرحله‌ای نقش ایمن‌تری ایفا کنند.
• یکپارچه‌سازی و تحویل مداوم (CI/CD): معماری رایانش بدون سرور می‌تواند در پایپ‌لاین‌های CI/CD برای خودکارسازی وظایفی مانند تست، پردازش رویدادها و استقرار سرویس‌ها به کار رود.

تفاوت معماری مایکروسرویس با معماری serverless چیست؟

مایکروسرویس‌ها به نحوه طراحی و ساختار سیستم اشاره دارند، در حالی که رایانش بدون سرور مدلی برای اجرا و استقرار برنامه‌ها محسوب می‌شود.

برنامه‌های بدون سرور می‌توانند بر اساس اصول معماری مایکروسرویس طراحی شوند و در بسیاری از موارد، این رویکرد توصیه می‌شود. با این حال، استفاده از رایانش Serverless برای مایکروسرویس‌ها الزامی نیست و ممکن است برخی یا همه سرویس‌های یک سیستم مایکروسرویس بدون بهره‌گیری از معماری رایانش بدون سرور پیاده‌سازی شوند. به عبارت دیگر، Serverless یک مدل اجرایی است و مایکروسرویس‌ها یک سبک طراحی؛ بنابراین می‌توانند مستقل از هم یا همراه با هم پیاده‌سازی شوند.

جمع‌بندی

در این مطلب بررسی کردیم که معماری Serverless چیست و چگونه کار می‌‌کند. معماری رایانش بدون سرور رویکردی نوین در توسعه و اجرای نرم‌افزار است که با واگذاری مدیریت زیرساخت به ارائه‌دهندگان خدمات ابری، به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد تمرکز خود را بر طراحی قابلیت‌ها و منطق کسب‌وکار قرار دهند. این مدل با ویژگی‌هایی مانند مقیاس‌پذیری خودکار، پرداخت بر اساس میزان مصرف و ساده‌تر شدن فرایندهای استقرار، به گزینه‌ای جذاب برای بسیاری از سازمان‌ها و استارت‌آپ‌ها تبدیل شده است. با این حال، محدودیت‌هایی مانند وابستگی به ارائه‌دهنده، پیچیدگی در تست و احتمال بروز تأخیر در اجرای اولیه نیز باید در نظر گرفته شود.

در نهایت، انتخاب استفاده از رایانش serverless به نوع بار کاری، نیازهای فنی و مقیاس سیستم بستگی دارد و در بسیاری از پروژه‌ها می‌تواند در کنار معماری‌های دیگر مانند کانتینرها یا ماشین‌های مجازی، بخشی از یک زیرساخت ترکیبی باشد.

The post رایانش Serverless چیست؟ آشنایی با کاربردهای معماری بدون سرور appeared first on بلاگ هم‌روش.

بازیابی از فاجعه (Disaster Recovery) چیست؟

بازیابی از فاجعه (Disaster Recovery یا DR) به مجموعه‌ای از فرایندها، سیاست‌ها و راهکارهای فنی گفته می‌شود که به سازمان‌ها کمک می‌کند پس از وقوع یک حادثه، بحران یا فاجعه، سیستم‌های فناوری اطلاعات (IT) و داده‌های حیاتی خود را در کوتاه‌ترین زمان ممکن بازیابی کنند. این مفهوم یکی از اجزای اصلی استراتژی‌های تداوم کسب‌وکار (Business Continuity) در سازمان‌ها محسوب می‌شود.

هدف اصلی بازیابی از فاجعه این است که زمان از کار افتادن سیستم‌ها (Downtime) و از دست رفتن داده‌ها به حداقل برسد. این فرایند شامل اقداماتی مانند پشتیبان‌گیری از داده‌ها، استفاده از زیرساخت‌های جایگزین برای داده‌ها و سرویس‌ها و تعریف سناریوهای مشخص برای بازگرداندن سرویس‌ها است.

در عمل، بازیابی از فاجعه، بازیابی از بحران و بازیابی از حادثه همگی به یک مفهوم اشاره دارند: آمادگی برای بازگرداندن سریع عملیات سازمان پس از وقوع اختلال‌های جدی، به‌گونه‌ای که تداوم کسب‌وکار حفظ شود.

انواع فاجعه‌ها در دنیای IT

در حوزه فناوری اطلاعات، فاجعه‌ها به رویدادهایی گفته می‌شود که باعث اختلال جدی در سیستم‌ها، از دست رفتن داده‌ها یا توقف خدمات می‌شوند. در چنین شرایطی، سازمان‌ها باید با استفاده از راهکارهای بازیابی از فاجعه بتوانند سیستم‌ها و اطلاعات حیاتی خود را در کوتاه‌ترین زمان ممکن بازیابی کنند. این فاجعه‌ها را می‌توان به سه دسته اصلی تقسیم کرد.

۱. فاجعه‌های طبیعی

فاجعه‌های طبیعی از جمله تهدیداتی هستند که می‌توانند زیرساخت‌های فیزیکی IT را به‌طور مستقیم تخریب کرده و دسترسی به سیستم‌ها را مختل کنند. این رویدادها خارج از کنترل انسان هستند و معمولاً نیاز فوری به بازیابی از فاجعه ایجاد می‌کنند. برخی از فاجعه‌های طبیعی در دنیای IT عبارتند از زلزله، سیل، آتش‌سوزی و طوفان و رعد و برق.

۲. فاجعه‌های ناشی از انسان

این نوع فاجعه‌ها معمولاً در اثر خطاهای داخلی یا حملات عمدی رخ می‌دهند و یکی از رایج‌ترین دلایل نیاز به بازیابی از فاجعه در سازمان‌ها هستند. برخی از این فاجعه‌ها عبارتند از:

• حملات سایبری شامل:
  • باج‌افزار (Ransomware): قفل شدن یا رمزگذاری داده‌ها
  • حملات DDoS: از دسترس خارج شدن سرویس‌ها
  • نفوذ و سرقت اطلاعات: دسترسی غیرمجاز به داده‌های حساس
• اشتباهات انسانی شامل:
  • حذف ناخواسته داده‌ها
  • پیکربندی اشتباه سیستم‌ها یا تنظیمات امنیتی

۳. فاجعه‌های زیرساختی و ژئوپلیتیکی

برخی فاجعه‌ها در مقیاس کلان رخ می‌دهند و می‌توانند زیرساخت‌های ارتباطی و فناوری اطلاعات را در سطح گسترده مختل کنند. در این شرایط، اهمیت بازیابی از فاجعه برای حفظ تداوم خدمات حیاتی بیشتر می‌شود. از جمله این موارد عبارتند از:

• جنگ: تخریب زیرساخت‌ها و اختلال در اینترنت و مراکز داده
• حملات سایبری گسترده (Cyber Warfare): هدف قرار دادن زیرساخت‌های حیاتی
• قطع سراسری اینترنت: اختلال در شبکه‌های ارتباطی یا از کار افتادن زیرساخت‌های مخابراتی

اجزای اصلی برنامه بازیابی از فاجعه (DRP)

برنامه بازیابی از فاجعه (Disaster Recovery Plan یا DRP) یکی از مهم‌ترین بخش‌های مدیریت ریسک و تداوم کسب‌وکار در سازمان‌ها است. این برنامه مشخص می‌کند که در صورت وقوع یک حادثه یا بحران، چگونه باید سیستم‌ها، داده‌ها و خدمات حیاتی در کوتاه‌ترین زمان ممکن بازیابی شوند. یک برنامه DR از اجزای مختلفی تشکیل شده است که هرکدام نقش مشخصی در فرایند بازیابی دارند.

۱. تحلیل ریسک و ارزیابی اثرات فاجعه (Risk Assessment and Business Impact Analysis)

این مرحله نقطه شروع طراحی هر برنامه بازیابی از فاجعه است و هدف آن شناسایی تهدیدات و بررسی تأثیر آن‌ها بر کسب‌وکار است. در این مرحله موارد زیر بررسی می‌شوند:

• شناسایی تهدیدات: مانند حملات سایبری، بلایای طبیعی و خطاهای انسانی
• اولویت‌بندی سیستم‌ها و داده‌ها: تعیین سیستم‌های حیاتی برای تداوم کسب‌وکار
• ارزیابی تأثیرات: بررسی پیامدهای مالی و عملیاتی هر اختلال

۲. برنامه‌ریزی بازیابی از فاجعه (Disaster Recovery Planning)

در این مرحله، سناریوهای مختلف برای بازیابی از فاجعه طراحی می‌شوند و مشخص می‌شود در هر شرایط چه اقداماتی باید انجام شود. این بخش شامل موارد زیر می‌شود:

• تعیین اولویت سیستم‌ها: هر کسب‌وکار سیستم‌هایی دارد که در یک یا چند مورد از این دسته‌بندی‌های حیاتی قرار می‌گیرد. در فرایند برنامه‌ریزی باید ارزیابی مخاطرات برای هر یک از سیستم‌ها بر اساس سناریوهای متفاوت بحران انجام شود:
  • سیستم‌های حیاتی ماموریت (Mission-critical systems): از کار افتادن این سیستم‌ها کل عملیات یا کسب‌و کار را به‌سرعت متوقف می‌کنند و کسب‌وکار فلج می‌شود
  • سیستم‌های حیاتی کسب‌وکار (Business-critical systems): با از کار افتادن این سیستم‌ها، آسیب‌های مالی یا عملیاتی شدید ایجاد می‌شود اما کل فرایندهای سازمان، فورا از کار نمی‌افتد
  • سیستم‌های غیر حیاتی (Non-critical systems): هنگامی که این سیستم‌ها از کار بیافتند تاثیر جزئی بر بهره‌وری می‌گذارند و پیامدهای مالی کمی به همراه دارند
• تعیین اهداف بازیابی: دو هدف کلیدی در این بخش وجود دارد:
  • هدف نقطه بازیابی (Recovery Point Objective – RPO): این مقدار مشخص می‌کند که در صورت بروز بحران، سازمان قصد دارد حداکثر به چند دقیقه قبل از بحران باز گردد
  • هدف زمان بازیابی (Recovery Time Objective – RTO): حداکثر مدت زمانی که پس از فاجعه باید سپری شود تا سیستم‌ها بازیابی شوند. به عبارت دیگر، چقدر زمان نیاز داریم تا سیستم‌های حیاتی دوباره به کار بیافتند

• تعیین فرایندهای بازیابی: مشخص می‌شود که در زمان وقوع فاجعه، چه اقداماتی باید انجام شود و کدام تیم‌ها و افراد مسئولیت دارند
• طراحی ساختار سازمانی DR: برای اینکه بازیابی فاجعه به‌درستی انجام شود، باید یک ساختار سازمانی مشخص داشته باشیم که تعیین کند چه کسی مسئولیت چه کاری را بر عهده دارد. این ساختار معمولاً شامل یک تیم بازیابی فاجعه تشکیل شده از افراد کلیدی سازمان است

۳. پشتیبان‌گیری منظم از داده‌ها (Data Backup)

پشتیبان‌گیری از داده‌ها یکی از حیاتی‌ترین بخش‌های هر برنامه بازیابی از فاجعه است، زیرا بدون نسخه پشتیبان، بازیابی اطلاعات عملاً غیرممکن خواهد بود. این فرایند شامل موارد زیر است:

• پشتیبان‌گیری منظم: برنامه‌ریزی برای تهیه نسخه پشتیبان از داده‌ها به‌صورت دوره‌ای (روزانه، هفتگی یا ماهانه) با توجه به نیازهای سازمان
• ذخیره‌سازی Off-Site: نگهداری نسخه‌های پشتیبان در مکانی جدا از محل اصلی داده‌ها (مانند استفاده از مراکز داده دور یا سرویس‌های ابری) تا در صورت بروز فاجعه در محل اصلی، نسخه‌های پشتیبان ایمن بمانند
• استفاده از سرویس بکاپ ابری (Cloud Backup): که امکان بازیابی سریع‌تر و کاهش هزینه‌های نگهداری را فراهم می‌کند

یکی از نکات مهم این است که بسیاری از سازمان‌ها بکاپ دارند، اما آن را تست نمی‌کنند؛ بکاپی که قابل بازیابی نباشد، عملاً بی‌فایده است.

۴. راهکارهای فنی بازیابی (Disaster Recovery Solutions)

در این بخش، فناوری‌ها و زیرساخت‌های مورد استفاده برای اجرای بازیابی از فاجعه مشخص می‌شوند. این راهکارها به سازمان‌ها کمک می‌کنند تا در صورت وقوع حادثه، سیستم‌ها و خدمات خود را با حداقل اختلال بازیابی کنند. راهکارها عبارتند از:

• مجازی‌سازی و فناوری‌های ابری (Virtualization & Cloud): استفاده از زیرساخت‌های ابری و مجازی‌سازی یکی از رایج‌ترین روش‌های پیاده‌سازی بازیابی از فاجعه در سازمان‌های مدرن است
• سیستم‌های Fail-Over و Fail-back: این سیستم‌ها امکان انتقال خودکار سیستم‌ها از سرورهای آسیب‌دیده به سرورهای سالم را فراهم می‌کنند تا وقفه‌های عملیاتی به حداقل برسند

۵. آزمایش و ارزیابی برنامه بازیابی از فاجعه (Testing & Evaluation)

هیچ برنامه DR بدون آزمایش و ارزیابی منظم قابل اعتماد نیست. برای اطمینان از کارایی برنامه در زمان فاجعه، باید آن را به صورت منظم آزمایش کرد. این مرحله شامل موارد زیر است:

• آزمایش سناریوهای مختلف فاجعه: DRP باید برای سناریوهای مختلف مانند قطعی برق، حمله سایبری یا خرابی سخت‌افزاری آزمایش شود تا از عملکرد صحیح آن اطمینان حاصل شود
• آموزش کارکنان: تیم‌های مربوط به بازیابی فاجعه باید به‌طور مداوم آموزش ببینند تا در زمان فاجعه بتوانند سریع و مؤثر واکنش نشان دهند
• به‌روزرسانی مداوم برنامه: پس از هر آزمون یا وقوع فاجعه واقعی، DRP باید بازبینی و به‌روزرسانی شود تا نقاط ضعف اصلاح شوند

۶. مدیریت و نظارت مداوم (Monitoring and Maintenance)

برنامه بازیابی از فاجعه باید به‌صورت مداوم به‌روزرسانی و پایش شود تا در زمان نیاز قابل اجرا باشد. فرایندهای نظارت شامل این موارد هستند:

• نظارت بر سیستم‌های پشتیبان: اطمینان از اینکه نسخه‌های پشتیبان به‌درستی گرفته شده‌اند و در دسترس هستند
• نظارت بر سلامت سیستم‌ها: پایش مداوم زیرساخت‌ها و سیستم‌ها برای شناسایی مشکلات و جلوگیری از وقوع فاجعه‌ها
• نگهداری و به‌روزرسانی مستمر: تجهیزات و فناوری‌های مورد استفاده در DR باید به‌صورت منظم نگهداری و به‌روزرسانی شوند

۷. مستندسازی (Documentation)

مستندسازی دقیق، اجرای صحیح فرایند بازیابی از فاجعه را تضمین می‌کند؛ به‌ویژه در شرایطی که زمان و دقت اهمیت بالایی دارند. برخی از مستندات شامل این موارد هستند:

• فرایندها و سیاست‌های بازیابی: مراحل اجرای بازیابی، مسئولیت‌ها و اقداماتی که باید انجام شوند
• ثبت اطلاعات تماس‌های ضروری: اطلاعات تماس افراد کلیدی مانند مدیران IT، تامین‌کنندگان سرویس‌های ابری و شرکت‌های امنیتی

DRaaS چیست؟

DRaaS یا Disaster Recovery as a Service به معنای «بازیابی از فاجعه به‌عنوان یک سرویس» است. DRaaS یک راهکار مبتنی بر رایانش ابری از DR است که برخلاف مدل‌های سنتی، نیاز به طراحی و مدیریت زیرساخت بازیابی توسط سازمان را حذف می‌کند و این مسئولیت را به یک ارائه‌دهنده سرویس واگذار می‌کند. در حالی که در روش‌های سنتی Disaster Recovery، سازمان‌ها باید زیرساخت پشتیبان (مانند دیتاسنتر ثانویه) را خودشان ایجاد و نگهداری کنند، در DRaaS این زیرساخت به‌صورت سرویس و بر بستر ابر ارائه می‌شود.

DRaaS چگونه کار می‌کند؟

در سرویس Disaster Recovery as a Service، فرایند بازیابی معمولاً از ۴ مرحله اصلی تشکیل شده است:

• انتقال مداوم داده‌ها به زیرساخت ابری (Replication)
• نگهداری نسخه‌های به‌روز از سیستم‌ها و ماشین‌های مجازی
• فعال‌سازی سریع سرویس‌ها در محیط جایگزین (Failover)
• بازگشت به زیرساخت اصلی پس از رفع مشکل (Failback)

مزایای DRaaS

DRaaS مزایایی دارد که آن را به گزینه‌ای مناسب برای بسیاری از سازمان‌ها تبدیل می‌کند.

۱. کاهش هزینه‌های زیرساختی

در DRaaS نیازی به راه‌اندازی دیتاسنتر پشتیبان یا خرید تجهیزات گران‌قیمت نیست و سازمان‌ها می‌توانند از زیرساخت ابری برای پیاده‌سازی راهکار بازیابی از فاجعه استفاده کنند.

۲. مقیاس‌پذیری بالا

سازمان‌ها می‌توانند متناسب با رشد داده‌ها و نیازهای خود، منابع مورد استفاده را افزایش یا کاهش دهند؛ بدون اینکه تغییرات پیچیده‌ای در زیرساخت ایجاد کنند.

۳. کاهش زمان بازیابی (RTO)

به دلیل آماده بودن زیرساخت جایگزین در فضای ابری، بازیابی سیستم‌ها در زمان بسیار کوتاه‌تری نسبت به روش‌های سنتی انجام می‌شود.

۴. پیاده‌سازی سریع

برخلاف راهکارهای سنتی DR، راه‌اندازی DRaaS معمولاً زمان کمتری می‌برد و پیچیدگی کمتری دارد.

چالش‌ها و محدودیت‌های DRaaS

DRaaS در کنار مزایا، چالش‌هایی نیز به همراه دارد.

۱. هزینه‌های پنهان

در برخی موارد، هزینه‌های مربوط به پهنای باند، ذخیره‌سازی یا بازیابی می‌تواند بیشتر از انتظار باشد.

۲. نگرانی‌های امنیتی و حریم داده

انتقال داده‌ها به فضای ابری نیازمند اعتماد به ارائه‌دهنده سرویس و رعایت استانداردهای امنیتی است.

۳. وابستگی به اینترنت

در صورت اختلال در ارتباطات، دسترسی به زیرساخت ابری ممکن است محدود شود.

انواع استراتژی‌های بازیابی از فاجعه (Active-Active و Active-Passive)

در طراحی راهکار بازیابی از فاجعه، انتخاب معماری مناسب یکی از تصمیم‌های کلیدی است که به‌طور مستقیم بر فاکتورهای RTO ،RPO و هزینه‌های زیرساخت تأثیر می‌گذارد.

به‌طور کلی، استراتژی‌های بازیابی از فاجعه به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند: Active-Active و Active-Passive.

مقایسه بازیابی از فاجعه Active-Active و Active-Passive در یک نگاه

معماری Active-Active چیست؟

در معماری Active-Active، دو یا چند سایت به‌صورت همزمان فعال هستند و بار کاری (Workload) بین آن‌ها توزیع می‌شود. در این حالت، اگر یکی از سایت‌ها دچار اختلال شود، سایت دیگر بدون وقفه سرویس را ادامه می‌دهد. این معماری بیشتر در سازمان‌هایی استفاده می‌شود که حتی چند دقیقه اختلال می‌تواند خسارت جدی ایجاد کند.

ویژگی‌های معماری Active-Active

• هر دو سایت به‌صورت همزمان در حال سرویس‌دهی هستند
• تقریباً بدون قطعی (Near Zero Downtime) عمل می‌کند
• برای سیستم‌های بسیار حیاتی مناسب است.

مزایا

• دسترس‌پذیری بسیار بالا
• حداقل زمان بازیابی (RTO نزدیک به صفر)
• کاهش ریسک از دست رفتن داده

چالش‌ها

• هزینه پیاده‌سازی بالا
• پیچیدگی در هماهنگ‌سازی داده‌ها
• نیاز به زیرساخت و دانش فنی پیشرفته

معماری Active-Passive چیست؟

در معماری Active-Passive، یک سایت اصلی (Active) مسئول ارائه سرویس است و یک سایت پشتیبان (Passive) برای شرایط اضطراری آماده نگه داشته می‌شود. در صورت بروز مشکل، فرایند Fail-Over انجام شده و سایت پشتیبان جایگزین سایت اصلی می‌شود.

ویژگی‌های معماری Active-Passive

• تنها یک سایت در حالت عادی فعال است
• سایت دوم در حالت آماده‌باش قرار دارد
• به انتقال سرویس در زمان بحران نیاز دارد

مزایا

• هزینه کمتر نسبت به Active-Active
• پیاده‌سازی ساده‌تر

چالش‌ها

• وجود downtime در زمان Failover
• وابستگی به سرعت انتقال و آماده‌سازی سیستم

انواع Standby در معماری بازیابی از فاجعه Active-Passive

در مدل Active-Passive، سطح آمادگی سایت پشتیبان می‌تواند متفاوت باشد. این تفاوت معمولاً در قالب سه نوع Standby تعریف می‌شود.

مقایسه بازیابی از فاجعه راهکارهای Warm Standby ،Cold Standby و Hot Standby در یک نگاه

بازیابی از فاجعه Active-Passive از نوع Cold Standby چیست؟

در Cold Standby، زیرساخت اولیه وجود دارد، اما سیستم‌ها و داده‌ها به‌صورت کامل آماده نیستند و بازیابی، نیاز به زمان قابل توجهی دارد. این مدل برای سیستم‌های غیر حیاتی مناسب است و زمان بازیابی بالا و هزینه پایینی دارد.

بازیابی از فاجعه Active-Passive از نوع Warm Standby چیست؟

در Warm Standby، سایت پشتیبان تا حدی آماده است، اما برای شروع سرویس‌دهی نیاز به انجام برخی تنظیمات یا راه‌اندازی‌ها دارد. در این مدل زمان بازیابی متوسط و هزینه‌‌ها متعادل است و برای بسیاری از سناریوهای سازمانی کاربرد دارد.

بازیابی از فاجعه Active-Passive از نوع Hot Standby چیست؟

در Hot Standby، سایت پشتیبان تقریباً به‌صورت کامل آماده است و داده‌ها به‌صورت لحظه‌ای یا نزدیک به لحظه‌ای همگام‌سازی می‌شوند. در این مدل زمان بازیابی (RTO) بسیار کوتاه است، حداقل داده‌ها از دست می‌رود و هزینه بالایی دارد.

در پایان

بازیابی از فاجعه (DR) بخشی حیاتی از تداوم کسب‌وکار است و تضمین می‌کند که سازمان‌ها پس از وقوع بحران‌ها، داده‌ها و سیستم‌های حیاتی خود را سریع و امن بازیابی کنند. با انتخاب معماری مناسب (Active-Active یا Active-Passive)، تعیین اهداف RPO و RTO و بهره‌گیری از سرویس‌هایی مانند DRaaS، می‌توان زمان بازیابی را کاهش داد و ریسک از دست رفتن داده‌ها را به حداقل رساند. همچنین اجرای منظم، آزمایش و به‌روزرسانی برنامه DR، آمادگی سازمان را در مواجهه با حملات سایبری، خطاهای انسانی یا خرابی سخت‌افزار تضمین می‌کند.

در صورت نیاز به راهکارهای بازیابی از فاجعه، با کارشناسان هم‌روش در تماس باشید تا بسته به نیاز سازمان شما، معماری مناسب، طراحی و به شما ارائه شود.

The post بازیابی از فاجعه یا Disaster Recovery چیست؟ آشنایی با انواع استراتژی‌ها appeared first on بلاگ هم‌روش.

در این مقاله، ۴ الگوی کلیدی برای مهاجرت تدریجی از مونولیتیک به میکروسرویس معرفی می‌شود که به مدیران و تصمیم‌گیران در تیم‌های فنی کمک می‌کند تا ریسک مهاجرت را کاهش دهند و عملکرد سیستم را بهینه کنند.

الگوی ۱: Strangler Fig – جداسازی تدریجی ماژول‌ها

📌 چالش:
یکی از مشکلات اصلی مهاجرت از مونولیتیک، وابستگی شدید ماژول‌ها به یکدیگر است. در بسیاری از سیستم‌های قدیمی، ماژول‌ها به‌صورت درهم‌تنیده طراحی شده‌اند و جدا کردن آن‌ها از سیستم اصلی می‌تواند پیچیده و زمان‌بر باشد. علاوه بر این، خاموشی سیستم (Downtime) هنگام مهاجرت می‌تواند کسب‌وکار را مختل کند، به‌ویژه اگر سیستم روزانه حجم زیادی از درخواست‌های کاربر را پردازش می‌کند. بسیاری از تیم‌های فنی به دلیل این چالش‌ها، از مهاجرت اجتناب می‌کنند یا پروژه را نیمه‌کاره رها می‌کنند.

📌 راه‌حل:
به‌جای بازنویسی کامل سیستم، ماژول‌ها را به‌مرور از مونولیتیک جدا کنید و به‌عنوان سرویس‌های مستقل توسعه دهید.

📌 چگونه؟

• یک API Gateway در جلوی سیستم قرار دهید که درخواست‌های کاربران را مدیریت کند.
• ماژول‌هایی که وابستگی کمی دارند (مانند احراز هویت یا سیستم پرداخت) را ابتدا جدا کرده و به‌عنوان میکروسرویس راه‌اندازی کنید.
• مسیر درخواست‌های جدید را از طریق Gateway به میکروسرویس‌های تازه ایجادشده هدایت کنید و به‌تدریج وابستگی مونولیتیک را کاهش دهید.

📌 مزایا:
✔ مهاجرت تدریجی و کنترل‌شده بدون ایجاد خاموشی در سیستم
✔ امکان تست و بهینه‌سازی هر ماژول قبل از حذف کامل مونولیتیک
✔ کاهش وابستگی تدریجی بین اجزای سیستم

📌 مثال:
در یک پلتفرم فروش آنلاین، اولین بخش مناسب برای جداسازی، ماژول پرداخت است، زیرا کمترین وابستگی را به سایر بخش‌ها دارد. این ماژول می‌تواند به‌عنوان میکروسرویس پیاده‌سازی شود و به‌مرور سایر قابلیت‌ها به‌صورت مستقل توسعه یابند.

الگوی ۲: Parallel Run – تست هم‌زمان سیستم جدید و قدیمی

📌 چالش:
یکی از بزرگ‌ترین ریسک‌های مهاجرت، عدم اطمینان از عملکرد سیستم جدید است. در برخی موارد، پس از پیاده‌سازی میکروسرویس‌ها، رفتار آن‌ها با سیستم قدیمی تطابق کامل ندارد و ممکن است کاربران دچار مشکل شوند. همچنین، مهاجرت یکباره می‌تواند باعث از دست رفتن داده‌ها یا پردازش نادرست اطلاعات شود که مشکلات جدی برای کسب‌وکار ایجاد می‌کند.

📌 راه‌حل:
به‌جای جایگزینی ناگهانی، سیستم جدید و قدیمی را به‌صورت هم‌زمان اجرا کنید و خروجی‌های آن‌ها را مقایسه کنید.

📌 چگونه؟

• درخواست‌های کاربران هم‌زمان به مونولیتیک و میکروسرویس جدید ارسال شود.
• خروجی‌های هر دو سیستم را مقایسه کرده و تفاوت‌ها را تحلیل کنید.
• هنگامی که مطمئن شدید میکروسرویس جدید به‌درستی کار می‌کند، ترافیک را به‌مرور از سیستم قدیمی به جدید منتقل کنید.

📌 مزایا:
✔ کاهش ریسک مهاجرت، زیرا میکروسرویس جدید قبل از جایگزینی تست می‌شود.
✔ امکان شناسایی مشکلات و ناسازگاری‌های احتمالی قبل از تأثیرگذاری بر کاربران.

📌 مثال:
یک فروشگاه اینترنتی قصد دارد ماژول سبد خرید خود را از سیستم مونولیتیک به میکروسرویس منتقل کند. برای این کار، هر بار که کاربر محصولی را به سبد خرید اضافه می‌کند، این درخواست به‌طور هم‌زمان به سیستم قدیمی و میکروسرویس جدید ارسال می‌شود. خروجی‌های هر دو سیستم بررسی می‌شود تا اطمینان حاصل شود که داده‌های ذخیره‌شده و نمایش سبد خرید برای کاربر یکسان است. اگر تفاوتی مشاهده نشود، به‌مرور ترافیک کاربران به میکروسرویس جدید منتقل می‌شود و در نهایت، سیستم قدیمی کنار گذاشته خواهد شد.

الگوی ۳: Decorating Collaborator – افزودن قابلیت‌های جدید در کنار مونولیتیک

📌 چالش:
یکی از مشکلات رایج در مهاجرت از مونولیتیک به میکروسرویس، افزودن قابلیت‌های جدید به یک سیستم قدیمی بدون تغییر در کد اصلی است. بسیاری از سیستم‌های مونولیتیک به‌قدری پیچیده‌اند که تغییر در آن‌ها، حتی برای اضافه کردن یک ویژگی کوچک، می‌تواند زمان‌بر، پرهزینه و پرریسک باشد. در چنین شرایطی، تیم‌های فنی ممکن است تصمیم بگیرند که بدون تغییر در هسته اصلی سیستم، قابلیت‌های جدید را به‌صورت ماژول‌های مستقل پیاده‌سازی کنند. اما چالش اصلی این است که این قابلیت‌های جدید چگونه باید با سیستم فعلی ارتباط برقرار کنند؟

📌 راه‌حل:
به‌جای تغییر مستقیم در مونولیتیک، یک میکروسرویس جانبی پیاده‌سازی کنید که به‌عنوان یک لایه پردازشی اضافی بین سیستم اصلی و کاربران عمل کند. این میکروسرویس، خروجی‌های سیستم مونولیتیک را پیش از ارسال به کاربر پردازش و تکمیل می‌کند و داده‌های جدید را بدون تغییر در منطق اصلی سیستم، به پاسخ‌ها اضافه می‌کند.

📌 چگونه؟
برای پیاده‌سازی این الگو، ابتدا یک پروکسی در مسیر ارتباط کاربران با مونولیتیک قرار داده می‌شود. این پروکسی، درخواست‌های کاربران را رهگیری کرده و به سیستم مونولیتیک ارسال می‌کند. سپس، پاسخ‌های برگشتی از مونولیتیک توسط میکروسرویس جانبی (Decorating Collaborator) پردازش می‌شود و اطلاعات تکمیلی به آن‌ها اضافه می‌گردد. در نهایت، پاسخ جدید و غنی‌شده به کاربر نمایش داده می‌شود، بدون آنکه تغییری در سیستم مونولیتیک ایجاد شده باشد.

📌 مزایا:
✔ امکان افزودن قابلیت‌های جدید بدون تغییر در مونولیتیک
✔ کاهش ریسک تغییرات گسترده در سیستم اصلی
✔ افزایش انعطاف‌پذیری در توسعه ویژگی‌های جدید
✔ عدم نیاز به بازنویسی یا تغییر ماژول‌های قدیمی

📌 مثال:
یک پلتفرم فروش آنلاین را در نظر بگیرید که سیستم مونولیتیک آن وظیفه پردازش سفارشات را بر عهده دارد، اما قابلیت پیشنهاد خرید شخصی‌سازی‌شده برای کاربران را ندارد. در این شرایط، به‌جای تغییر در سیستم اصلی، یک میکروسرویس جانبی طراحی می‌شود که پس از پردازش سفارش، پیشنهادهای خرید مرتبط را به خروجی سیستم اضافه می‌کند. کاربر بدون اینکه متوجه تغییری در معماری سیستم شود، یک تجربه بهبودیافته دریافت می‌کند.

الگوی ۴: Change Data Capture – هماهنگ‌سازی داده‌ها در حین مهاجرت

📌 چالش:
در بسیاری از سیستم‌های مونولیتیک داده‌ها به‌شدت به یکدیگر وابسته‌اند و بخش‌های مختلف سیستم برای عملکرد صحیح، نیاز به دسترسی به یک پایگاه داده یکپارچه دارند. این موضوع باعث می‌شود که جدا کردن داده‌های هر ماژول و انتقال آن‌ها به میکروسرویس‌ها، یک چالش جدی باشد. از طرفی، تغییر در ساختار داده‌ای سیستم می‌تواند منجر به ناهماهنگی داده‌ها، از دست رفتن اطلاعات یا تداخل در پردازش‌ها شود. بنابراین، برای یک مهاجرت تدریجی، نیاز است که داده‌های سیستم قدیمی و جدید به‌صورت هم‌زمان و بدون ایجاد اختلال همگام شوند.

📌 راه‌حل:
در این روش، هر تغییری که در پایگاه داده سیستم مونولیتیک اتفاق می‌افتد، به‌صورت لحظه‌ای شناسایی شده و به میکروسرویس‌های جدید ارسال می‌شود. این کار معمولاً با استفاده از ابزارهایی مانند Debezium انجام می‌شود که امکان رهگیری و پردازش تغییرات دیتابیس (Change Data Capture – CDC) را فراهم می‌کنند. با این رویکرد، داده‌های جدید و قدیمی می‌توانند به‌صورت هم‌زمان پردازش شوند تا در نهایت، میکروسرویس‌ها به‌طور کامل جایگزین سیستم مونولیتیک شوند.

📌 چگونه؟
ابتدا، یک لایه مانیتورینگ داده روی پایگاه داده سیستم مونولیتیک ایجاد می‌شود. این لایه، تغییرات جدید (مانند ایجاد، ویرایش یا حذف رکوردها) را به‌صورت لحظه‌ای به سیستم‌های جدید ارسال می‌کند. سپس، میکروسرویس‌های جدید به‌تدریج جایگزین عملیات خواندن و نوشتن داده در مونولیتیک می‌شوند. پس از اطمینان از هماهنگی داده‌ها، سیستم قدیمی می‌تواند به‌طور کامل حذف شود.

📌 مزایا:
✔ یکپارچگی داده‌ها بین سیستم قدیمی و جدید حفظ می‌شود
✔ امکان مهاجرت تدریجی بدون تغییر مستقیم در پایگاه داده
✔ کاهش ریسک ناسازگاری داده‌ها در طول فرآیند مهاجرت

📌 مثال:
یک پلتفرم رزرو آنلاین را در نظر بگیرید که داده‌های مربوط به رزروها را در یک پایگاه داده مونولیتیک ذخیره می‌کند. اگر این سیستم بخواهد به معماری میکروسرویس مهاجرت کند، نیاز دارد که داده‌های جدید و قدیمی را به‌طور هم‌زمان در پایگاه داده جدید و قدیمی ذخیره کند. با استفاده از این روش، هر رزرو جدیدی که ثبت می‌شود، به‌طور خودکار به میکروسرویس جدید ارسال می‌شود تا داده‌های دو سیستم همگام بمانند. پس از مدتی، هنگامی که میکروسرویس جدید تمامی داده‌ها را در خود دارد، پایگاه داده مونولیتیک می‌تواند به‌طور کامل حذف شود.

چگونه الگوی مناسب را انتخاب کنیم؟

هر کسب‌وکار نیازها و محدودیت‌های خاص خود را دارد، بنابراین یک روش مهاجرت ممکن است برای همه مناسب نباشد. در بسیاری از موارد، ترکیب چند الگو می‌تواند راهکار بهتری باشد. بسته به پیچیدگی سیستم و میزان وابستگی داده‌ها، می‌توان از روش‌های مختلف در کنار هم استفاده کرد تا ریسک کاهش یابد و مهاجرت به‌صورت روان و بدون اختلال انجام شود.

🔹 اگر تیم شما نمی‌تواند سیستم را برای مدت طولانی متوقف کند و نیاز به مهاجرت مرحله‌به‌مرحله دارد، الگوی Strangler Fig بهترین گزینه است. این روش به شما اجازه می‌دهد بدون ایجاد اختلال در عملکرد سیستم، به‌مرور بخش‌های مختلف را جدا کنید.

🔹 اگر از عملکرد میکروسرویس جدید مطمئن نیستید و می‌خواهید قبل از جایگزینی کامل آن را تست کنید، الگوی Parallel Run به شما کمک می‌کند. این الگو برای تیم‌هایی که ریسک‌پذیری پایینی دارند و می‌خواهند همه چیز را قبل از تغییر نهایی بررسی کنند، گزینه‌ای ایده‌آل است.

🔹 اگر سیستم شما به‌قدری پیچیده است که امکان بازنویسی مستقیم یا حتی جداسازی تدریجی ندارد اما نیاز به افزودن قابلیت‌های جدید دارید، الگوی Decorating Collaborator را استفاده کنید. این الگو به شما امکان می‌دهد بدون تغییر در هسته اصلی سیستم، ویژگی‌های جدیدی اضافه کنید.

🔹 اگر داده‌های سیستم شما به‌شدت به یکدیگر وابسته است و نمی‌توانید همه ماژول‌ها را یکباره از مونولیتیک جدا کنید، الگوی Change Data Capture به شما کمک می‌کند. این روش برای شرکت‌هایی که مهاجرت داده‌ای آن‌ها اهمیت زیادی دارد، مناسب است.

جمع‌بندی: مهاجرت از مونولیتیک به میکروسرویس، فرصتی برای بهبود عملکرد و مقیاس‌پذیری

مهاجرت از مونولیتیک به میکروسرویس یک فرآیند پیچیده است که نیاز به برنامه‌ریزی دقیق دارد. بدون استراتژی مشخص، ممکن است این تغییر باعث مشکلات فنی و کسب‌وکاری شود. اما با انتخاب الگوی مناسب، می‌توان این تغییر را به یک فرصت برای افزایش کارایی، مقیاس‌پذیری و بهینه‌سازی مدیریت سیستم تبدیل کرد.

🚀 مهاجرت از مونولیتیک به میکروسرویس تصمیمی حساس است و انتخاب استراتژی درست نقش مهمی در موفقیت آن دارد. اگر به دنبال راهکارهای مناسب برای مهاجرت هستید، ما در هم‌روش می‌توانیم شما را راهنمایی کنیم تا این مسیر را با کمترین ریسک و بهترین عملکرد طی کنید.

📞 برای دریافت راهنمایی در زمینه مهاجرت نرم‌افزار و طراحی معماری ابری، با ما در تماس باشید!

The post راهنمای مهاجرت از مونولیتیک به میکروسرویس: ۴ الگوی کلیدی appeared first on بلاگ هم‌روش.

در واقع در این معماری، کاربران ابر یا Cloud بیشتر از اینکه نگران مدیریت و نگهداری زیرساخت باشند، روی اپلیکیشن‌ها و دیتابیس‌های‌شان تمرکز می‌کنند. به همین دلیل یکی از مزیت‌های اصلی محیط‌های ابری برای بسیاری از شرکت‌ها و تیم‌های توسعه، حذف دغدغه‌های مدیریتی سرور است.

البته محیط‌های ابری تنها شامل محیط‌های پردازشی یا Computing نمی‌شود. بسیاری از ما روزانه از محیط‌های ابری ذخیره‌سازی استفاده می‌کنیم. Google Drive و Dropbox از جمله این محیط‌های ابری هستند که تنها به‌منظور ذخیره‌سازی استفاده می‌شوند. حتی اکانت اینستاگرامی شما یک محیط ذخیره‌سازی ابری است.

مهمترین ویژگی این دست از محیط‌های ابری، دسترسی به داده‌ها با هر دستگاه و از هر نقطه جغرافیایی است. شما اگر موبایل‌تان را گم کنید و با موبایل جدیدی وارد اکانت اینستاگرام‌تان شوید، متوجه خواهید شد که تمام تصاویر قبلی در همان‌جای قبلی باقی مانده است.

چرا به آن ابر یا Cloud می‌گویند؟

اصطلاح ابر یا Cloud در عبارت رایانش ابری (Cloud Computing) به دلیل یک استعاره بصری شکل گرفته است. در ابتدای شکل‌گیری شبکه‌های کامپیوتری و اینترنت، نمودارها و دیاگرام‌هایی که ارتباطات شبکه‌ای و اینترنتی را نشان می‌دادند، اغلب از نمادی شبیه به یک ابر برای نمایش شبکه‌ای که کاربران به آن متصل می‌شدند، استفاده می‌کردند.

این ابر نماد یک شبکه پیچیده و به هم‌پیوسته بود که کاربران بدون نیاز به درک دقیق اجزای داخلی آن، می‌توانستند از خدمات و منابع موجود در آن بهره‌برداری کنند. به عبارت دیگر، مانند یک ابر در آسمان که برای همه قابل مشاهده است اما جزئیات آن به‌روشنی قابل فهم نیست، شبکه‌های پیچیده اینترنتی نیز به صورت یک ابر ساده‌سازی شده نمایش داده می‌شدند.

این استعاره به مرور زمان برای اشاره به مدل‌های جدید رایانش که در آن منابع پردازشی، ذخیره‌سازی، و خدمات نرم‌افزاری به صورت توزیع‌شده و در مقیاس بزرگ در اینترنت ارائه می‌شدند، به کار گرفته شد. در این مدل‌ها، کاربران از طریق اینترنت به منابع دسترسی پیدا می‌کنند بدون اینکه نیاز به دانستن محل فیزیکی یا ساختار دقیق آن‌ها داشته باشند.

ابر و پردازش ابری چگونه کار می‌کند؟

پردازش ابری از تکنولوژی Virtualization یا مجازی‌سازی قدرت می‌گیرد. مجازی‌سازی به زبان ساده یعنی ایجاد یک نسخه‌ی مجازی از چیزی که به صورت فیزیکی وجود دارد. این «چیز» می‌تواند شامل سرورها، سیستم‌عامل‌ها، دستگاه‌های ذخیره‌سازی و یا حتی شبکه‌ها باشد.

فرض کنید که یک کامپیوتر فیزیکی دارید که به تنهایی می‌تواند یک سیستم‌عامل و تعدادی برنامه را اجرا کند. حالا، با استفاده از مجازی‌سازی، می‌توانید این کامپیوتر را به چندین بخش مجازی تقسیم کنید که هر کدام از آن‌ها می‌توانند به صورت جداگانه و همزمان، سیستم‌عامل‌ها و برنامه‌های مختلفی را اجرا کنند، انگار که هر کدام یک کامپیوتر مستقل هستند.

در این ساختار به هرکدام از کامپیوترهایی که به‌صورت مجازی راه‌اندازی شده‌اند، ماشین مجازی یا Virtual Machine گفته می‌شود. با راه‌اندازی چندین ماشین مجازی، یک سرور فیزیکی می‌تواند چندین سرور مجازی را ارائه دهد. البته منابع مصرفی و پردازشی همان مقدار ثابت مربوط به سرور فیزیکی خواهد بود.

ارائه‌دهندگان خدمات ابری، با ارائه سرورهای مجازی و نصب ابزارهای کاربردی روی آن، می‌توانند به شما خدمات ابری را با هزینه بسیار کمتری نسبت به خود سرور ارائه دهند. دلیل این هزینه کمتر نیز، منابع محدودتر آن است.

در نتیجه پردازش ابری مثل این است که شما به جای خریدن و نگهداری ابزار و وسایل، آن‌ها را از یک سرویس‌دهنده اجاره کنید و از راه دور به آن‌ها دسترسی داشته باشید. این کار به شما امکان می‌دهد که بدون نیاز به سخت‌افزارهای پیچیده و گران‌قیمت، از منابع قدرتمند استفاده کنید و فقط برای چیزی که واقعاً نیاز دارید هزینه کنید.

مدل‌های سرویس‌دهی در پردازش ابری (Cloud Computing)

مدل‌های اصلی سرویس‌دهی در رایانش ابری (Cloud Computing) به سه دسته تقسیم می‌شوند:

1. نرم‌افزار به‌عنوان سرویس (SaaS – Software as a Service): در این مدل، شما به جای نصب نرم‌افزارها روی کامپیوتر خود، از طریق اینترنت به نرم‌افزارها دسترسی دارید. مثال ساده این مدل، سرویس‌هایی مثل Gmail یا Microsoft Office 365 است که شما فقط از آن‌ها استفاده می‌کنید بدون اینکه نیاز به نصب یا مدیریت آن‌ها داشته باشید.
2. پلتفرم به‌عنوان سرویس (PaaS – Platform as a Service): این مدل به شما یک محیط کامل برای توسعه، تست، و اجرای برنامه‌های خود فراهم می‌کند. یعنی شما نیازی به مدیریت سرورها یا نرم‌افزارهای زیرساختی ندارید و فقط روی کد نویسی و توسعه برنامه خود تمرکز می‌کنید. یک مثال از این ساختار پلتفرم دارکوب است.
3. زیرساخت به‌عنوان سرویس (IaaS – Infrastructure as a Service): در این مدل، شما به منابع سخت‌افزاری مانند سرورها، ذخیره‌سازی، و شبکه‌ها دسترسی دارید و می‌توانید آن‌ها را مدیریت کنید. این منابع به صورت مجازی در اختیار شما قرار می‌گیرند و شما می‌توانید سیستم‌عامل و نرم‌افزارهای مورد نظر خود را روی آن‌ها نصب کنید. مثال معروف این مدل، Amazon Web Services (AWS) است.

این سه مدل، انعطاف‌پذیری و انتخاب بیشتری به کاربران می‌دهند تا بسته به نیاز خود از خدمات ابری استفاده کنند. علاوه بر مدل‌های اصلی رایانش ابری (SaaS ،PaaS و IaaS)، چند مدل دیگر نیز وجود دارند که به نیازهای خاص‌تر یا پیچیده‌تری پاسخ می‌دهند:

• دیتابیس به‌عنوان سرویس (DBaaS – Database as a Service): این مدل به کاربران امکان می‌دهد تا از دیتابیس‌های مختلف بدون نیاز به مدیریت سرورها یا زیرساخت‌های فیزیکی استفاده کنند. کاربران می‌توانند دیتابیس‌های خود را به راحتی در ابر ایجاد، مدیریت و مقیاس‌بندی کنند. دیتابیس‌ مدیریت‌شده هم‌روش نمونه‌ای از این سرویس است.
• شبکه به‌عنوان سرویس (NaaS – Network as a Service): در این مدل، کاربران می‌توانند از سرویس‌های شبکه‌ای مانند پهنای باند، VPN، فایروال و غیره از طریق ابر استفاده کنند. این سرویس‌ها به کاربران امکان می‌دهند تا بدون نیاز به زیرساخت‌های فیزیکی خود، از شبکه‌های پیشرفته و انعطاف‌پذیر بهره‌مند شوند.
• امنیت به‌عنوان سرویس (SECaaS – Security as a Service): در این مدل، خدمات امنیتی از طریق ابر ارائه می‌شوند. این خدمات می‌توانند شامل فایروال، آنتی‌ویروس، مدیریت هویت و دسترسی (IAM)، یا حتی سرویس‌های تشخیص و پاسخ به تهدیدات (Threat Detection and Response) باشند. به عنوان مثال، سرویس‌های امنیتی مانند Cloudflare می‌توانند امنیت وب‌سایت‌ها را از طریق ابر فراهم کنند.
• بکاپ به‌عنوان سرویس (BaaS – Backup as a Service): این مدل به کاربران امکان می‌دهد تا از داده‌ها و اطلاعات خود به صورت خودکار و از راه دور نسخه پشتیبان (بکاپ) تهیه کنند. این نسخه‌های پشتیبان به صورت امن در ابر ذخیره می‌شوند و در صورت نیاز می‌توانند بازیابی شوند.

انواع محیط‌های پردازش ابری

محیط‌های پردازش ابری (Cloud Deployment Models) به چند دسته تقسیم می‌شوند که هر کدام از آن‌ها بر اساس نوع دسترسی، مدیریت و استفاده از منابع ابری متفاوت هستند. این محیط‌ها عبارتند از:

1. ابر خصوصی یا Private Cloud: محیط ابری اختصاصی که فقط برای یک سازمان به صورت خصوصی و با کنترل و امنیت بیشتر مدیریت می‌شود.
2. ابر عمومی یا Public Cloud: سرویسی عمومی است که منابع ابری را برای عموم کاربران از طریق اینترنت ارائه می‌دهد.
3. ابر ترکیبی یا Hybrid Cloud: ترکیبی از ابر عمومی و خصوصی که امکان استفاده همزمان از هر دو را بر اساس نیاز سازمان فراهم می‌کند.
4. چند ابری یا Multi-Cloud: استفاده همزمان از چندین ارائه‌دهنده خدمات ابری مختلف برای بهره‌برداری از مزایای هر یک و کاهش وابستگی.

برای مطالعه بیشتر می‌توانید به مقاله «آشنایی با انواع محیط‌های پردازش ابری» مراجعه کنید.

در پایان

ابر به معنای ارائه‌ی خدمات محاسباتی، ذخیره‌سازی، و شبکه‌ای از طریق اینترنت است که به کاربران امکان می‌دهد بدون نیاز به زیرساخت‌های فیزیکی پیچیده به منابع قدرتمند دسترسی پیدا کنند. اهمیت ابر در توانایی آن در کاهش هزینه‌ها، افزایش انعطاف‌پذیری و مقیاس‌پذیری، و ارائه خدمات بهینه و همیشه در دسترس برای افراد و سازمان‌ها نهفته است.

ابر به تحول دیجیتالی کسب‌وکارها سرعت بخشیده و به آن‌ها کمک می‌کند تا سریع‌تر به بازارها واکنش نشان دهند، نوآوری کنند و از داده‌ها به شکل مؤثرتری بهره‌برداری نمایند. با استفاده از ابر، کسب‌وکارها می‌توانند منابع خود را به صورت دینامیک مدیریت کنند و بر رشد و توسعه پایدار متمرکز شوند.

The post ابر یا Cloud چیست؟ appeared first on بلاگ هم‌روش.

در روش‌های سنتی بکاپ‌گیری ما از هارد دیسک‌های فیزیکی و یا سرورهای اختصاصی استفاده می‌کردیم که چالش‌های مربوط به خود را داشت. برای مثال مقیاس‌پذیری یکی از این چالش‌ها بود. در این حالت وقتی که حجم فایل‌های پشتیبان شما افزایش پیدا کند، افزودن دیسک یا منابع جدید ممکن است که امکان‌پذیر نباشد و یا هزینه‌های بسیار بیشتری به شما اضافه کند.

اما بکاپ ابری با انعطاف‌پذیری بالا، پیاده‌سازی راحت و مقیاس‌پذیری به شما این قابلیت را می‌دهد تا به‌ ازای حجم داده‌ای که دارید هزینه کنید و نگرانی از بابت امنیت داده‌ها و مواردی از این دست نداشته باشید.

هم‌روش یکی از ارائه‌دهندگان سرویس بکاپ‌گیری ابری در ایران است که تمام مزایا سرویس‌های پشتیبان‌گیری ابری را به شما ارائه می‌دهد. برای مطالعه بیشتر امکانات و مزایا این سرویس می‌توانید مستندات سرویس بکاپ را مطالعه کنید.

در ادامه مطلب قصد داریم شما را با مزایا و معایب سرویس‌های پشتیبان‌گیری ابری آشنا کنیم و در نهایت به این نتیجه برسیم که آیا استفاده از این سرویس برای شما مناسب است یا خیر.

مزایا و ویژگی‌های بکاپ ابری

از آنجایی که سرویس بکاپ ابری براساس معماری Cloud پیاده‌سازی شده است، شما می‌توانید از مزایا و ویژگی‌های اصلی پلتفرم‌های ابری بهره ببرید. در زیر به برخی از اصلی‌ترین ویژگی‌های پشتیبان‌گیری ابری خواهیم پرداخت:

• ذخیره‌سازی و پشتیبان‌گیری انواع فایل‌ها و قرارگیری روی دیتاسنترهای امن
• دسترسی‌پذیری بالا به داده‌ها با کمترین downtime
• مقیاس‌دهی خودکار براساس میزان دیسک استفاده‌ شده
• امنیت بالا به نسبت سرویس‌های سنتی بکاپ‌گیری
• تکثیر نسخه‌های پشتیبانی در بین دیتاسنترهای مختلف برای بالا بردن سطح دسترسی‌پذیری (Availability)
• نسخه‌بندی فایل‌های بکاپ برای رهگیری تغییرات و بازگردانی‌ نسخه‌های خاص
• هزینه محاسبه‌پذیر و مدل pay-as-you-go یا پرداخت به میزان استفاده
• پشتیبانی ۲۴/۷ از سرویس‌های بکاپ‌گیری

انواع بکاپ ابری

براساس مدل‌های پشتیبان‌گیری سه نوع بکاپ‌ ابری وجود دارد که هرکدام کاربرد و استفاده خاص خود را دارند:

بکاپ کامل یا Full backup

در حالت بکاپ کامل، از تمام داده‌ها در یک زمان خاص بکاپ گرفته می‌شود. در این حالت اگر مشکلی برای داده‌های‌تان پیش بیاید می‌توانید تمام آن‌ها را به‌صورت یکجا برگردانید. مشکلی که این نوع از بکاپ دارد این است که حجم زیادی از فضای ذخیره‌سازی را گرفته و این موضوع ممکن است هزینه‌بر باشد. از این نوع بکاپ معمولا در بازه‌های هفتگی یا دو هفته یکبار استفاده می‌شود.

بکاپ افزایشی یا Incremental backup

در بکاپ افزایشی تنها فایل‌هایی که نسبت به بکاپ قبلی تغییر کرده‌اند، پشتیبان‌گیری می‌شوند. این نوع از بکاپ‌گیری یکی از روش‌های بهینه بوده و فایل‌های تکراری را نادیده می‌گیرد. مشکل این نوع از بکاپ‌گیری در بازگردانی فایل‌هاست چرا که باید به‌صورت جداگانه برای هر مرحله از بکاپ صورت بگیرد. این نوع از بکاپ به‌صورت روزانه اتفاق می‌افتد.

بکاپ ناهمسان یا Differential backup

تفاوت این نوع از بکاپ با بکاپ افزایشی این است که در این حالت تنها از فایل‌هایی پشتیبان‌گیری می‌شود که بعد از بکاپ‌گیری کامل تغییر کرده است. از این نوع بکاپ‌گیری نیز به‌صورت روزانه استفاده می‌شود.

تفاوت بکاپ ابری و بکاپ محلی

معایب بکاپ ابری

معایب بکاپ ابری معایبی کلی نیست و به وضعیت و سناریویی که در آن پیاده‌سازی می‌شود وابسته است:

• از آنجایی که دیتاها در بکاپ‌ ابری به یک سرویس‌دهنده شخص ثالث ارائه می‌شود ممکن است مشکلات امنیتی را براساس میزان حساسیت داده‌ها ایجاد کند. برای برخی از سازمان‌ها (خصوصا سازمان‌های دولتی) استفاده از چنین شکلی از بکاپ رویکرد مناسب و امنی نیست.
• به نسبت رویکرد بکاپ محلی در برخی از حالت‌ها ممکن است هزینه‌بر باشد.

امکانات سرویس بکاپ ابری هم‌روش

سرویس بکاپ هم‌روش شامل امکانات زیر است:

• بکاپ‌گیری‌ خودکار روزانه از دیسک اپ‌های دارکوبی
• بکاپ لایه‌اپلیکیشن از دیتابیس‌های مدیریت‌شده شامل MinIO ،PostgreSQL ،MySQL ،MongoDB
• امکان مشاهده و تغییر تنظیمات بکاپ‌گیری
• بکاپ‌گیری دستی
• مشاهده تاریخچه اجرای بکاپ‌ها
• دانلود بکاپ‌ها از طریق فایل‌بروزر اختصاصی

در پایان

تهیه نسخه پشتیبان از داده‌ها یکی از بهترین رویکردها برای جلوگیری از هرگونه حادثه و مشکلی است که منجر به حذف داده‌ها می‌شود. روش‌های مختلفی برای بکاپ‌گیری نیز وجود دارد که یکی از مرسوم‌ترین روش‌ها در دنیای مدرن استفاده از قابلیت‌های پلتفرم‌های ابری مانند هم‌روش برای استفاده از سرویس بکاپ‌ ابری است.

در این مطلب با بکاپ ابری آشنا شدیم و ویژگی‌ها، مزایا، معایب و تفاوت آن با روش‌های سنتی را بررسی کردیم.

The post بکاپ ابری چیست؟ || Cloud Backup appeared first on بلاگ هم‌روش.

تعریف مهاجرت ابری

مهاجرت ابری (Cloud Migration) به معنای انتقال منابع دیجیتالی یک سازمان از زیرساخت‌های محلی یا سنتی به زیرساخت‌های مبتنی بر ابر است. این منابع شامل داده‌ها، برنامه‌ها، و دیتابیس‌ها می‌شوند که بر روی سرورهای محلی یا مراکز داده داخلی ذخیره شده‌اند. با مهاجرت ابری، این منابع به سرورهای ابری منتقل می‌شوند که توسط شرکت‌های ارائه‌دهنده خدمات ابری مانند هم‌روش مدیریت می‌شوند.

در این صورت شما دیگر چالش مدیریت زیرساخت‌ها، استخدام افراد جدید برای نگهداری از زیرساخت‌ها، مقیاس‌پذیری و… را نخواهید داشت: روشی بهینه و مدیریت‌شده برای راه‌اندازی اپلیکیشن‌های‌تان!

مزایای مهاجرت ابری

مهاجرت ابری برای طیف وسیعی از کسب‌وکارها و همچنین افراد حقیقی مزایا و کاربردهای متنوعی را به‌همراه دارد. در ادامه با ۴ مزیت اصلی مهاجرت ابری آشنا خواهیم شد:

1. کاهش هزینه‌ها

یکی از مهم‌ترین مزایای مهاجرت ابری، کاهش هزینه‌های عملیاتی است. زیرساخت‌های ابری نیازی به خرید و نگهداری سخت‌افزارهای گران‌قیمت ندارند و هزینه‌های مرتبط با نگهداری و به‌روزرسانی سیستم‌ها نیز کاهش می‌یابد. این امر به خصوص برای کسب‌وکارهای کوچک و متوسط بسیار مهم است که منابع مالی محدودی دارند.

2. انعطاف‌پذیری و مقیاس‌پذیری

ابر امکان مقیاس‌پذیری سریع و انعطاف‌پذیری بالا را فراهم می‌کند. کسب‌وکارها می‌توانند با توجه به نیازهای خود، منابع را افزایش یا کاهش دهند. این ویژگی به ویژه در زمان‌هایی که نیاز به منابع بیشتری مانند دوره‌های فروش ویژه یا رخدادهای مهم دارند، بسیار کارآمد است.

3. دسترسی آسان و انعطاف‌پذیری مکانی

با استفاده از خدمات ابری، دسترسی به داده‌ها و برنامه‌ها از هر مکان و در هر زمان امکان‌پذیر است. این ویژگی به کارکنان اجازه می‌دهد تا به راحتی و بدون محدودیت مکانی به منابع مورد نیاز خود دسترسی پیدا کنند که این امر موجب افزایش کارایی و بهره‌وری سازمان می‌شود.

4. امنیت و پشتیبانی

شرکت‌های ارائه‌دهنده خدمات ابری معمولاً از استانداردهای امنیتی بالایی پیروی می‌کنند و از داده‌های مشتریان خود به دقت محافظت می‌کنند. همچنین، این شرکت‌ها به طور مداوم به‌روزرسانی‌های امنیتی را اعمال می‌کنند تا از خطرات امنیتی جلوگیری شود.

استراتژی‌های مهاجرت ابری

مهاجرت ابری فرآیندی پیچیده است که نیاز به برنامه‌ریزی دقیق و استراتژی‌های مناسب دارد. در ادامه، به بررسی استراتژی‌های مهاجرت ابری پرداخته می‌شود:

استفاده از ترکیبی از این استراتژی‌ها بسته به نیازها و شرایط خاص سازمان می‌تواند بهترین نتیجه را به همراه داشته باشد.

چالش‌های مهاجرت ابری

۱. مسائل امنیتی

هرچند خدمات ابری از استانداردهای امنیتی بالایی برخوردار هستند، اما همچنان نگرانی‌هایی در مورد امنیت داده‌ها وجود دارد. انتقال داده‌ها به یک محیط ابری ممکن است مخاطراتی مانند دسترسی غیرمجاز یا از دست رفتن داده‌ها را به همراه داشته باشد.

۲. سازگاری نرم‌افزارها

بسیاری از نرم‌افزارها و برنامه‌های کاربردی که در زیرساخت‌های سنتی استفاده می‌شوند، ممکن است به سادگی قابل انتقال به ابر نباشند. برای سازگاری با محیط ابری، نیاز به بهینه‌سازی و تغییرات در این برنامه‌ها وجود دارد که می‌تواند زمان‌بر و هزینه‌بر باشد. البته خدمات مشاوره‌ ابری هم‌روش می‌تواند به‌خوبی شما را در این مسیر یاری کند.

۳. محدودیت‌های پهنای باند

انتقال داده‌های بزرگ به ابر نیاز به پهنای باند بالا دارد. در صورتی که پهنای باند مورد نیاز فراهم نباشد، ممکن است فرآیند مهاجرت با مشکلاتی مواجه شود و زمان بیشتری برای تکمیل انتقال لازم باشد.

مراحل مهاجرت ابری

مهاجرت ابری به هم‌روش

هم‌روش از جمله اصلی‌ترین سرویس‌های ارائه‌دهنده خدمات ابری در ایران است. هم‌روش با ارائه‌ دادن راهکارها و فرایندهای مشاوره‌ای به شما کمک می‌کند تا در ساده‌ترین حالت ممکن، فرایند مهاجرت ابری را طی کرده و آن را یاد بگیرید.

The post مهاجرت ابری چیست و چه مزایایی دارد؟ appeared first on بلاگ هم‌روش.

با در نظر گرفتن این موضوع، در این مطلب قصد داریم شما را با انواع محیط‌های پردازش ابری آشنا کنیم و کاربردهای هر کدام را مطرح کنیم. مطمئنا بعد از مطالعه این مطلب می‌توانید مناسب‌ترین مورد را برای کسب‌وکار خودتان انتخاب کنید.

محیط‌های پردازش ابری به ۴ دسته تقسیم می‌شوند:

• ابر خصوصی یا Private Cloud
• ابر عمومی یا Public Cloud
• ابر ترکیبی یا Hybrid Cloud
• چند ابری یا Multi-Cloud

ابر خصوصی یا Private Cloud چیست؟

ابر خصوصی در بین محیط‌های مختلف از جمله امن‌ترین حالت ممکن است. ابر خصوصی به زیرساختی اطلاق می‌شود که اختصاصا برای یک سازمان در نظر گرفته شده و به‌صورت on-premise یا در دیتاسنتر میزبانی می‌شود. در این نوع از محیط ابری، شما کنترل کامل روی زیرساخت اپلیکیشن، سخت‌افزار و امنیت آن را دارید.

کسب‌وکارهایی که نیازمند امنیت بالایی هستند عمدتا از چنین محیط‌هایی استفاده می‌کنند. برای مثال آزمایشگاهی را در نظر بگیرید که قصد دارد تا اطلاعات بیمارهای‌ش را در یک محیط ابری پردازش و ذخیره‌سازی کند. همچنین توسط افراد خارج از مجموعه نیز (حتی یک ارائه‌دهنده سرویس) قابل دسترس نباشد. در این حالت انتخاب ابر خصوصی بهترین رویکرد خواهد بود.

با وجود امنیت بسیار بالا در این نوع از محیط‌های پردازشی، باید در نظر داشته باشید که هزینه راه‌اندازی آن بسیار زیاد بوده و ممکن است برای کسب‌وکارهای کوچک و حتی متوسط نیز مناسب نباشد. همچنین محدودیت منابع و مقیاس‌پذیر نبودن آن در سطح کلان مشکلات دیگر چنین محیط‌هایی هستند.

ابر عمومی یا Public Cloud چیست؟

ابر عمومی به نوعی از زیرساخت ابری گفته می‌شود که بین سازمان‌ها و مشتریان مختلف تقسیم شده و توسط یک ارائه‌دهنده خدمات ابری مانند هم‌روش مدیریت می‌شود. در این ساختار، تمام منابع ابری مانند فضای ذخیره‌سازی، سرورها، شبکه و… در مالکیت ارائه‌دهنده بوده و مشتریان براساس نیاز آن‌ها را در بازه‌های زمانی مشخص در اختیار می‌گیرند.

این نوع از ابر عمدتا توسط شرکت‌ها و کسب‌وکارهایی مورد استفاده قرار می‌گیرد که دنبال راهکاری راحت برای دیپلوی اپلیکیشن‌شان هستند و نمی‌خواهند تیمی مجزا برای کار با فضاهای ابری داشته باشند. در نتیجه نیازی به نگرانی راجع به زیرساخت نبوده و تمام این موارد توسط ارائه‌دهنده حل‌و‌فصل می‌شود.

ارزان بودن و پیکربندی ساده از جمله اصلی‌ترین مزیت‌های ابر عمومی بوده و به‌همین دلیل بسیاری از شرکت‌ها امروزه از این حالت از زیرساخت ابری استفاده می‌کنند. به‌نسبت ابر خصوصی این نوع از ابر از امنیت کمتری برخوردار است اما با انتخاب درست ارائه‌دهنده می‌توان براین مشکل فائق آمد.

ابر ترکیبی یا Hybrid Cloud چیست؟

ابر ترکیبی یا هیبرید، ترکیبی از دو نوع ابر خصوصی و عمومی است که به‌شیوه‌ای یکپارچه مدیریت می‌شود. در این ساختار هر سازمانی می‌تواند با استفاده کردن از مزایا هرکدام از این محیط‌ها، نیازمندی‌های خود را سنجیده و بهترین پیکربندی را برای خود پیاده‌سازی کند.

در این ساختار عمدتا یک محیط پردازش ابری خصوصی در نظر گرفته می‌شود و همزمان از چندین محیط پردازش ابری عمومی استفاده می‌شود. براساس نیازمندی‌ها و میزان حساسیت کارها، تمام موارد بین این دو فضا تقسیم شده و در نهایت راهکارهایی برای یکپارچه‌سازی آن‌ها نیز پیاده‌سازی می‌شود.

جدای از اینکه مزیت‌های بی‌شماری می‌توان برای ابرهای ترکیبی در نظر گرفت اما باید هزینه‌های بسیار بالا و مدیریت سخت آن را نیز در نظر بگیرید. با وجود آنکه ابرهای ترکیبی از امنیت بالایی برخوردار هستند اما پیکربندی نکردن درست آن‌ها می‌تواند مشکلات امنیتی و همچنین اجرایی را به همراه داشته باشد. در نتیجه استفاده از این نوع محیط ابری فقط برای سازمان‌های بسیار بزرگ پیشنهاد شده و اگر منابع مالی و انسانی محدودی دارید بهتر است سراغ چنین محیطی نروید.

چند ابری یا Multi-Cloud چیست؟

در مدل چند ابری، سازمان‌ها از دو یا چند ارائه‌دهنده خدمات ابری استفاده کرده و در واقع چندین ابر عمومی را به‌کار می‌گیرند. معمولا زمانی از چنین حالتی استفاده می‌شود که ارائه‌دهندگان خدمات ابری هرکدام در یک محصول خاص برتری داشته و به همین دلیل برای هر بخش از راه‌حل از یکی از آن‌ها استفاده می‌شود. همچنین می‌توان اپلیکیشن‌های مختلف یک سازمان را روی چندین ارائه‌دهنده خدمات قرار داد و در نتیجه راهکار چند ابری را پیاده‌سازی کرد.

برای مثال ممکن است سازمانی برای بهره‌گیری از مزایا کوبرنتیز مدیریت‌شده از یک ارائه‌دهنده استفاده کند و از طرفی برای مسئله ذخیره‌سازی سراغ یک ارائه‌دهنده دیگر برود. و یا اینکه ممکن است یک سازمان اپلیکیشن حسابداری خود را روی یک ارائه‌دهنده و اپلیکیشن اصلی خود را روی یک ارائه‌دهنده دیگر قرار دهد.

با وجود مزایا متنوعی که این رویکرد می‌تواند به‌دنبال داشته باشد اما مدیریت محیط‌های ابری مختلف چالش برانگیز بوده و در حالت‌هایی که نیاز به هماهنگی میان سرویس‌ها وجود دارد این کار بسیار سخت خواهد بود. همچنین این نکته را در نظر داشته باشید که سطح Downtime شما در صورتی که سرویس‌های مختلف‌تان به‌همدیگر وابسته باشد ممکن است افزایش یابد. برای مثال اگر یکی از سرویس‌دهندگان از کار بیفتد، ممکن است دیگر اپلیکیشن‌های‌تان نیز متوقف شوند حتی با وجود آنکه ارائه‌دهنده آن‌ها به‌خوبی کار می‌کند.

در پایان

آشنایی با انواع محیط‌های پردازشی ابری به شما این امکان را می‌دهد تا درک بهتری از زیرساخت‌ها و راهکارهای مختلف داشته باشید و براساس نیازمندی واقعی کسب‌وکارتان یکی از آن‌ها را انتخاب کنید. به همین دلیل در این مطلب ما سعی کردیم تا شما را با ۴ مورد از محیط‌‌های پردازش ابری آشنا کنیم و کاربردها، مزایا و معایب‌ آن‌ها را بررسی کنیم.

The post آشنایی با انواع محیط‌های پردازش ابری appeared first on بلاگ هم‌روش.

زبان برنامه‌نویسی Go، که به‌طور معمول با نام “Golang” نیز شناخته می‌شود، یک زبان برنامه‌نویسی مدرن، سریع و پایدار است که توسط مهندسان گوگل طراحی شده است. Golang با هدف حل مشکلات مرتبط با توسعه نرم‌افزار در مقیاس بزرگ و بهبود بهره‌وری توسعه‌دهندگان به وجود آمد. این زبان ترکیبی از سادگی، پایداری و کارایی را ارائه می‌دهد که آن را از دیگر زبان‌های برنامه‌نویسی متمایز می‌کند.

در این مطلب از وبلاگ هم‌روش قصد داریم شما را به‌صورت کامل با زبان برنامه‌نویسی Golang آشنا کنیم و همچنین کاربردهای اصلی آن را بررسی کنیم. در پایان نیز یک مقایسه سریع با یکی دیگر از زبان‌های برنامه‌نویسی کاربردی در حوزه Cloud Computing (پایتون) را خواهیم داشت.

ویژگی‌های زبان برنامه‌نویسی Golang

1. سادگی و کارایی بالا: یکی از چالش‌های اصلی برای رسیدن به کارایی بالا استفاده از زبانی مانند سی‌پلاس‌پلاس است. زبان سی‌پلاس‌پلاس معمولا فرایند کدنویسی پیچیده‌ای دارد و یادگیری و تسلط پیدا کردن روی آن زمان‌بر است. Golang در کنار کارایی بالا که دارد، فرایند توسعه و کدنویسی ساده‌تری نیز به‌نسبت ++C ارائه می‌دهد.
2. هم‌روندی یا Concurrency: از مشخص‌ترین قابلیت‌ها و ویژگی‌های گولنگ، پشتیبانی آن از هم‌روندی یا Concurrency است. این ویژگی به برنامه‌نویسان اجازه می‌دهد تا برنامه‌هایی را بنویسند که بتوانند چندین فرایند را به‌صورت همزمان اجرا کنند. در Golang، همزمانی با استفاده از گوروتین‌ها (goroutines) و کانال‌ها (channels) انجام می‌شود.
3. مدیریت حافظه: در زبان برنامه‌نویسی Golang، مدیریت حافظه به‌صورت خودکار انجام می‌شود و برنامه‌نویس نیازی به دستکاری مستقیم حافظه ندارد. این ویژگی به برنامه‌نویسان کمک می‌کند که از خطاهای حافظه مانند نشتی حافظه و دسترسی به حافظه خارج از حد از طریق اشاره‌گرها جلوگیری کند. Golang از تکنیک جمع‌آوری زباله (Garbage Collection) برای مدیریت حافظه استفاده می‌کند. در این روش، شیء‌هایی که دیگر در برنامه مورد استفاده قرار نمی‌گیرند، توسط Garbage Collection تشخیص داده و حذف می‌شوند تا حافظه را آزاد کنند.
4. استاتیک تایپ: در زبان برنامه‌نویسی Golang، استاتیک تایپ (Static Typing) به این معنی است که هر متغیر و تابع در زمان کامپایل با یک نوع داده مشخص مرتبط می‌شود و این اطلاعات در زمان اجرا قابل تغییر نیست. به عبارت دیگر، نوع داده‌ها در زمان کدنویسی مشخص می‌شوند و هرگونه تلاش برای اجرای عملیات نامتناسب بر روی آن‌ها در زمان اجرا موجب خطا می‌شود. این ویژگی دقیقا برخلاف زبانی مانند پایتون است که در فرایند کدنویسی نیازی به تعریف نوع متغیرها ندارد.
5. کتابخانه‌های استاندارد: وجود کتابخانه‌های استاندارد در Golang باعث می‌شود که توسعه‌دهنده به‌جای استفاده از کتابخانه‌های بی کیفیت Third-Party شانس این را داشته باشد که از کتابخانه‌های حرفه‌ای و استاندارد استفاده کند. این کتابخانه‌ها در زمینه‌های مختلفی کاربرد دارند.

کاربردها و استفاده‌های زبان برنامه‌نویسی Golang

زبان برنامه‌نویسی Go در ابتدا تنها به منظور کار در زمینه Networking و توسعه زیرساخت ایجاد شد. هدفی که در ساخت این زبان وجود داشت این بود که بتوان یک جایگزین عالی برای توسعه اپلیکیشن‌های Server-Side ایجاد کرد که کارایی بالایی داشته باشد و همچنین محدودیت‌های زبانی مانند سی‌پلا‌س‌پلاس را حل کند.

اما بعد از سال‌ها، گولنگ توانست در زمینه‌های بسیار بیشتری مورد استفاده قرار بگیرد و در توسعه اپلیکیشن‌های مختلفی مشارکت داشته باشد.

• اصلی‌ترین کاربرد Golang توسعه اپلیکیشن‌های Server-Side است. توسعه REST-API و میکروسرویس با کارایی و سرعت بالا از جمله مواردی است که باعث می‌شود بسیاری از توسعه‌دهندگان سراغ Golang بروند.
• قابلیت‌های مقیاس‌پذیری و سرعت بالا گولنگ باعث شده تا به‌صورت گسترده‌ای در زمینه Cloud-Computing مورد استفاده قرار گرفته و به همان موازات ما در هم‌روش نیز از آن استفاده کنیم.
• متخصصان و مهندسان DevOps و SRE در گستره بزرگی از کارهای‌شان (مخصوصا خودکارسازی) از این زبان برنامه‌نویسی استفاده می‌کنند.
• پردازش و آنالیز داده به‌منظور استفاده در حوزه‌هایی مانند هوش‌ مصنوعی و Data Science نیز یکی دیگر از کاربردهای زبان برنامه‌نویسی Golang است.
• Golang برای ساخت ابزارهای خط فرمان (CLI) قدرتمند مناسب است.
• جدای از موارد گفته شده، می‌توان کاربردهای بیشتری را نیز برای Golang معرفی کرد. برنامه‌نویسی میکروکنترلر، توسعه‌ بازی، ساخت اپلیکیشن اندروید، برنامه‌نویسی سیستمی و… از جمله این کاربردهاست.

پروژه‌ها و شرکت‌هایی که از Golang استفاده می‌کنند

• Docker: داکر، پلتفرم محبوب کانتینریزاسیون، با استفاده از Golang توسعه یافته است.
• Kubernetes: کوبرنتیز، پلتفرم محبوب مدیریت کانتینر، از Golang برای توسعه ابزارها استفاده می‌کند.
• Netflix: نت‌فلیکس از Golang برای توسعه طیف وسیعی از برنامه‌های Cloud Native، از جمله میکروسرویس‌ها و ابزارهای خط فرمان، استفاده می‌کند.
• Uber: شرکت اوبر از Golang برای توسعه بسیاری از سرویس‌های خود استفاده می‌کند، از جمله توسعه سیستم‌های زمان‌بندی سفر و پردازش داده.
• SoundCloud: این سرویس استریم موسیقی از Golang برای توسعه قسمت پردازش و ذخیره‌سازی فایل‌های صوتی استفاده می‌کند.

Go در مقابل Python

جدی‌ترین رقیب زبان برنامه‌نویسی گولنگ برای استفاده در محیط‌های ابری، زبان برنامه نویسی پایتون است. از زمان ساخت پایتون بیشتر از ۳۰ سال گذشته و به همین دلیل می‌توان آن را یک زبان برنامه‌نویسی با تجربه دانست که در زمینه‌های بسیار زیادی نیز کاربرد دارد.

حال اگر بخواهیم تفاوت‌های میان پایتون و گولنگ را بررسی کنیم و در نهایت به این درک برسیم که کدام مورد برای ما مناسب‌تر است، نیاز است که این دو زبان را در زمینه‌های مختلفی با همدیگر مقایسه کنیم.

• پایتون و گولنگ هر دو سینتکس ساده‌ای داشته و توسط تمام سرویس‌دهندگان ابری نیز پشتیبانی می‌شود. البته به لحاظ سادگی در یادگیری و نوشتن کد، پایتون به نسبت Golang ساده‌تر است.
• معماری این دو زبان برنامه‌نویسی با همدیگر تفاوت داشته و همین مسئله باعث می‌شود که زبان برنامه‌نویسی گولنگ بسیار سریع‌تر از زبان برنامه‌نویسی پایتون اجر شود.
• پایتون از کتابخانه‌ها و فریمورک‌های بیشتری به نسبت Golang برخوردار است.
• گولنگ در فرایند پردازش‌های هم‌روند و موازی بسیار بهتر از پایتون عمل کرده و در نتیجه به نسبت پایتون، Golang انتخاب معقول‌تری در پیاده‌سازی پردازش‌های سنگین است.

اینکه ما در این مقایسه به دنبال یک برنده باشیم کار بیهوده‌ای است. هر دو این زبان‌های برنامه‌نویسی کاربردها و مزایای خود را دارند و دلیلی برای اینکه از هر دو در مکان درست استفاده نکنیم، وجود ندارد!

جمع‌بندی

زبان برنامه‌نویسی گولنگ از جمله‌ سریع‌ترین و ساده‌ترین زبان‌های برنامه‌نویسی برای یادگیری است. جدای از آن با پشتیبانی‌هایی که توسط گوگل و جامعه کاربری از Golang می‌شود، می‌توان انتظار داشت که در سال‌های آینده بیشترین استفاده از آن را در زمینه‌های مختلف شاهد باشیم.

در حال حاضر گولنگ در کنار زبان پایتون دو گزینه اصلی برای کار در زمینه Cloud و ابر بومی هستند. بنابراین اگر برنامه کار در زمینه‌هایی مانند DevOps یا SRE را دارید مطمئن شوید که حداقل با یکی از این دو زبان برنامه‌نویسی به خوبی آشنایی پیدا کنید.

The post آشنایی با زبان برنامه‌نویسی Go appeared first on بلاگ هم‌روش.

برای انتخاب یک ارائه‌دهنده مناسب، در این مطلب قصد داریم فاکتورهای مهمی را با همدیگر بررسی کنیم که اگر ارائه‌دهنده مورد نظر این موارد را دارا باشد، انتخاب خوبی برای استقرار و توسعه اپلیکیشن‌ها خواهد بود.

فاکتور اول: سازگاری با ساختار اپلیکیشن شما

یکی از اصلی‌ترین فاکتورهای انتخاب ارائه‌دهنده ابری، سازگاری آن با ساختار و نیازمندی‌های اپلیکیشن شماست. در واقع ارائه‌دهنده ابری مورد نظر باید با استراتژی‌های توسعه، برنامه‌ریزی و استقرار اپلیکیشن شما سازگار باشد و در این زمینه برای‌تان محدودیتی ایجاد نکند.

برای کشف این موضوع و اطمینان از سازگاری نیاز است که به چند سوال اساسی در این زمینه پاسخ دهید:

• آیا معماری، استانداردها و سرویس‌هایی که Cloud Provider مورد نظر ارائه می‌دهد با ساختار اپلیکیشن شما سازگاری دارد؟
• پلن آینده و راه‌حل‌های نوآورانه آن‌ها برای آینده چیست؟
• آیا نگاه آن‌ها در بلند‌مدت با نیازمندی‌ها و میزان پیشرفت شما در آینده سازگار است؟
• شرکت‌های رقیب و مشابه شما از این ارائه‌دهنده استفاده می‌کنند؟ خروجی آن‌ها به چه شکلی بوده است؟
• براساس نمونه کارها و مشتریانی که دارند، موفقیت‌آمیز عمل کرده‌اند؟

با پاسخ درست و دقیق به این پرسش‌ها و درک ساختار اپلیکیشن و نیازمندی‌های‌تان، مطمئنا می‌توانید به این نتیجه برسید که آیا ارائه‌دهنده مورد نظر می‌تواند به کسب‌وکار شما کمک کند یا خیر!

فاکتور دوم: هزینه‌ها

در دنیای Cloud هزینه‌ها براساس میزان مصرف تعیین می‌شوند که اصطلاحا به آن Pay as you Go گفته می‌شود. شفافیت کامل ارائه‌دهنده در ارتباط با چگونگی محاسبه هزینه‌ها یکی از مسائل مهم در زمینه انتخاب Cloud Provider است.

اگر ارائه‌دهنده مورد نظر به نسبت دیگر سرویس‌دهندگان هزینه بسیار بالا یا بسیار پایینی را ارائه می‌دهد، باید تحقیق کنید که دلیل این موضوع چیست! برخی از سرویس‌دهندگان نیز در بازه‌های زمانی مختلف (مثلا سه ماه یک‌بار) بدون ارائه هیچگونه مستندی تعرفه‌ها را افزایش می‌دهند. این موضوع نیز برای کسب‌وکارها می‌تواند نگران‌کننده باشد.

به همین دلایل شفافیت چگونگی محاسبه هزینه‌ها از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است و نباید به سادگی از آن چشم‌پوشی کنید.

فاکتور سوم: امنیت و پایداری

در زمان انتخاب ارائه‌دهنده مورد نظر باید از بالا بودن نرخ امنیت و پایداری آن‌ها مطمئن شوید. داده‌های بسیار زیادی قرار است روی ارائه‌دهنده بارگذاری شوند که برخی از آن‌ها از حساسیت بالایی برخوردار هستند. به همین دلیل باید مطمئن شوید که ارائه‌دهنده شما در مقابل حملات سایبری آسیب‌پذیر نبوده و افراد متخصصی را برای مقابله با انواع خرابکاری‌ها در اختیار دارد.

همچنین در ارتباط با پایداری این نکته را در نظر داشته باشید که کسب‌و‌کار شما باید همواره در اختیار کاربران قرار بگیرد و مشکلات زیرساختی باعث نشود که از اپلیکیشن یا وبسایت‌تان از کار بیفتد. به همین دلیل پایداری و نرخ Uptime بالا از جمله فاکتورهای مهم در انتخاب یک ارائه‌دهنده ابری خواهد بود.

فاکتور چهارم: مقیاس‌پذیری

از مهم‌ترین مزیت‌های تکنولوژی‌های ابری موضوع مقیاس‌پذیری آن‌هاست. منظور از مقیاس‌پذیری این است که با بزرگ شدن پروژه شما و افزایش تعداد بازدیدکنندگان‌تان، زیرساخت‌ها بتوانند خود را تطبیق دهند و به‌صورت خودکار منابع جدیدی را به پروژه تخصیص بدهند.

ارائه دهنده سرویس ابری باید با مدیریت اپلیکیشن‌ها براساس تکنولوژی‌های مدرن ابری قابلیت مقیاس‌پذیری کامل را به شما ارائه دهند.

فاکتور پنجم: مهاجرت‌پذیری

تصور کنید که شما برای چندین سال است که کسب‌وکار خود را راه‌اندازی کرده‌اید و برای اینکار از یک سرور اختصاصی یا ارائه‌دهنده ابری دیگر استفاده کرده‌اید. حال که قصد دارید به ارائه‌دهنده جدیدی مهاجرت کنید، باید ببینید که فرایند مهاجرت و انتقال ساده است یا خیر؟ مطمئنا عملیات ساده‌ای نخواهد بود و در این زمینه به کمک نیاز خواهید داشت.

ارائه‌دهنده‌ای که انتخاب می‌کنید باید در این مسیر به شما کمک کند. اگر این ارائه‌دهنده چنین پیشنهادی را قبول نمی‌کند و مشاوره‌های لازم را در این زمینه به شما نمی‌دهد، پس بهتر است سراغ آن نروید. همواره ارائه‌دهنده‌ای را انتخاب کنید که از قدم اول با شما همکاری کرده و به تیم فنی‌تان مشاوره می‌دهد.

فاکتور ششم: پشتیبانی و خدمات مشتری

هر اپلیکیشن در زمان‌های مختلفی ممکن است دچار مشکل شود و کاربران بسیاری را در یک بازه خاص از دست دهد. به همین دلیل ارائه‌دهندگان ابری باید پشتیبانی کاملی را ارائه دهند تا در شرایط حساس بتوانند به خوبی مشکلات شما را بررسی و حل کنند.

کیفیت پشتیبانی فنی و خدمات مشتری که ارائه‌دهنده ابری ارائه می‌دهد، بسیار مهم است. باید بررسی شود که آیا پشتیبانی ۲۴/۷ ارائه می‌شود و چه روش‌هایی برای تماس وجود دارد.

فاکتور هفتم: مانیتورینگ

بررسی وضعیت اپلیکیشن به صورت ۲۴/۷ کار غیرممکنی برای انسان‌هاست. به همین دلیل، نیاز است که با استفاده از ابزارها و تکنولوژی‌های مانیتورینگ، به‌صورت ۲۴/۷ آن را زیرنظر گرفت.

یکی از شاخصه‌های مهم در انتخاب ارائه‌دهنده ابری پشتیبانی از ابزارهای مانیتورینگ و ارائه چنین سرویس‌هایی است. مانیتورینگ اهمیت بالایی داشته و به شما این امکان را می‌دهد که در صورت بروز کوچکترین مشکل برای اپلیکیشن‌تان، به‌سرعت از آن آگاهی پیدا کنید.

ارائه‌دهنده ابری هم‌روش

هم‌روش یکی از موفق‌ترین سرویس‌دهندگان ابری در اکوسیستم ایران است که تمام فاکتورهای گفته شده در این مطلب را در سطحی حرفه‌ای و سازگار با کسب‌وکارهای مختلف ارائه می‌دهد. محصولاتی مانند کوبرنتیز مدیریت شده، دیتابیس‌ مدیریت شده، مانیتورینگ و… توسط هم‌روش ارائه شده و هر کدام در زمینه مختلفی می‌توانند به توسعه کسب‌وکار شما کمک کنند.

مزایا استفاده از فناوری‌های ابری

استفاده از فناوری‌های ابری مزایای متعددی دارد که برخی از اصلی‌ترین این موارد را در زیر عنوان کرده‌ایم:

1. انعطاف‌پذیری و مقیاس‌پذیری: فناوری ابری به سازمان‌ها امکان می‌دهد تا منابع را بر اساس نیاز فوری خود افزایش یا کاهش دهند، این امر به ویژه برای کسب‌وکارهایی که دارای نوسانات مختلفی به لحاظ بازدید کاربران دارند، بسیار مفید است.
2. کاهش هزینه‌ها: با استفاده از فناوری ابری، سازمان‌ها می‌توانند هزینه‌های مربوط به خرید، نگه‌داری و ارتقاء زیرساخت‌های فیزیکی خود را کاهش دهند. هزینه‌ها بر اساس مصرف واقعی (pay-as-you-go) محاسبه می‌شوند که این امر می‌تواند به کاهش هزینه‌های کلی کمک کند.
3. پشتیبانی و بازیابی داده‌ها: اکثر ارائه‌دهندگان خدمات ابری راه‌حل‌های جامعی برای پشتیبان‌گیری و بازیابی داده‌ها ارائه می‌دهند، که می‌تواند در صورت بروز حوادث غیرمنتظره مانند حملات سایبری یا خرابی‌های فیزیکی، حیاتی باشد.
4. به‌روزرسانی‌های خودکار: نرم‌افزارها و برنامه‌های موجود در فضای ابری به‌طور خودکار به‌روزرسانی می‌شوند، بنابراین کاربران همیشه از آخرین ویژگی‌ها و بهبودهای امنیتی بهره‌مند می‌شوند.
5. امنیت: ارائه‌دهندگان خدمات ابری اغلب استانداردهای امنیتی بالایی را پیاده‌سازی می‌کنند و از فناوری‌های پیشرفته برای حفاظت از داده‌ها و برنامه‌های مشتریان خود استفاده می‌کنند.
6. تمرکز بر کسب‌وکار اصلی: با کاهش نیاز به مدیریت زیرساخت‌های IT، سازمان‌ها می‌توانند تمرکز بیشتری بر روی هسته کسب‌وکار خود و نوآوری‌های استراتژیک داشته باشند.
7. همکاری آسان‌تر: فناوری ابری همکاری بین کارکنان را تسهیل می‌بخشد، زیرا افراد می‌توانند به راحتی و از هر مکانی به اسناد و برنامه‌ها دسترسی داشته باشند و آنها را به اشتراک بگذارند.
8. پایداری محیطی: با کاهش نیاز به تجهیزات فیزیکی و بهینه‌سازی استفاده از منابع، فناوری‌های ابری می‌توانند به کاهش اثرات زیست‌محیطی کمک کنند.

جمع‌بندی

بررسی فاکتورهای مهم در انتخاب ارائه‌دهنده ابری به شما این امکان را می‌دهد تا بهترین پلتفرم را برای راه‌اندازی کسب‌وکارتان انتخاب کرده و با اطمینان آن را پیش ببرید.

در این مطلب با ۷ فاکتور برای انتخاب یک Cloud Provider آشنا شدیم. امید است که با استفاده از این راهنما بهترین خروجی را برای کسب‌وکارتان تولید کنید.

The post فاکتورهای مهم در انتخاب ارائه‌دهنده خدمات ابری appeared first on بلاگ هم‌روش.

برای درک بهتر قضیه لازم است که منظورمان از زیرساخت یا Infrastructure را بیان کنیم. به طور کلی زیرساخت به هر دستگاه یا کامپوننتی گفته می‌شود که در پروسه Operation می‌تواند به ما کمک کند. منابع سخت‌افزاری مانند سرورها، دیتاسنترها، کامپیوترهای رومیزی و منابع نرم‌افزاری مانند سیستم عامل‌ها، وب‌سرورها، ماشین‌های مجازی و… همگی بخشی از زیرساخت به حساب می‌آیند.

قبل از اینکه چنین فرایندها و تکنولوژی‌هایی ظهور پیدا کنند، سازمان‌ها تمام نیازمندی‌های‌شان را روی زیرساخت‌های فیزیکی در محل یا On-Premises نصب و مدیریت می‌کردند. اما امروزه با ظهور تکنولوژی‌های مبتنی بر پردازش ابری این موضوع تا حد زیادی حل شده و تمام فرایندها با سهولت بیشتری قابل اجراست.

پردازش ابری به ما امکان استفاده از منابع سخت‌افزاری خارج از محل را می‌دهد. برای انجام چنین کاری تکنیک‌های مختلفی نیز وجود دارد. برای مثال مجازی‌سازی. با استفاده از مجازی‌سازی شما می‌توانید چندین سرور فیزیکی در چندین نقطه جغرافیایی را به‌همدیگر متصل کرده و اپلیکیشن‌تان را براساس نیازمندی‌ها روی آن اجرا کنید.

IaC چگونه کار می‌کند؟

بدون استفاده از IaC، تیم‌های عملیات و توسعه، زیرساخت‌های مورد نیاز (سرور، دیتابیس، لود بالانسر، کانتینر و…) برای دیپلویمنت‌های‌شان را به صورت جداگانه پیکربندی می‌کنند. بعد از چندی این اتفاق باعث می‌شود تا یک محیط توسعه ناسازگار و غیرقابل مدیریت ایجاد شود. حالتی که به آن snowflakes گفته می‌شود. تمام این اتفاقات در نهایت باعث می‌شود تا فرایند پیکربندی دیپلویمنت‌های آینده سخت‌تر شده و ایجاد هرگونه تغییر در محیط‌ عملیات پیچیده‌تر شود.

IaC برای حل این مشکل از نرم‌افزارهایی استفاده می‌کند که می‌تواند وظایف مدیران سیستم را خودکارسازی کند. برای انجام این کار شما می‌توانید هر آنچه که به آن نیاز دارید را به صورت کُد توضیح دهید.

پیاده‌سازی این حالت به صورت زیر اتفاق می‌افتد:

1. یک تیم یا توسعه‌دهنده، پیکربندی‌های لازم برای مدیریت زیرساخت را براساس یک زبان برنامه نویسی می‌نویسد.
2. فایل کدهای نوشته شده به مخزن اصلی منتقل می‌شود.
3. نرم‌افزاری IaC کد را اجرا کرده و کارهای ضروری را انجام می‌دهد.

مزایای Infrastructure as Code

۱. افزایش سرعت و کارایی

IaC امکان مدیریت سریع‌تر و کارآمدتر زیرساخت‌ها را فراهم می‌آورد. با استفاده از کدنویسی و خودکارسازی کارها، تیم‌ها می‌توانند زمان راه‌اندازی و تحویل پروژه‌ها را به شکل قابل ملاحظه‌ای کاهش دهند.

۲. قابلیت تکرار و استانداردسازی

IaC اجازه می‌دهد تا پیکربندی‌های زیرساخت به راحتی تکرار شوند، این امر به استانداردسازی محیط‌های توسعه، آزمایش و تولید کمک کرده و اطمینان از یکپارچگی کد را فراهم آورد.

۳. کاهش خطای انسانی

با کاهش دخالت دستی، IaC به کاهش خطاهای ناشی از پیکربندی‌های دستی کمک می‌کند، این امر به افزایش ثبات و امنیت زیرساخت کمک قابل توجهی می‌نماید.

۴. بهبود مستندسازی

انجام پیکربندی‌ها با استفاده از کد نه تنها به اتوماسیون کمک می‌کند بلکه به عنوان مستندسازی زنده عمل می‌کند که وضعیت مورد نظر زیرساخت را توصیف می‌کند.

معایب Infrastructure as Code

۱. فرایند یادگیری

برای تیم‌هایی که به تازگی با IaC آشنا می‌شوند، فرایند یادگیری می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. برای استفاده کامل از قدرت IaC نیاز به درک ابزارها، زبان‌های اسکریپت‌نویسی و استانداردهای کلی وجود دارد.

۲. پیچیدگی مدیریت کد

همانند هر کد دیگری، کدهای IaC نیز نیاز به مدیریت، نسخه‌بندی و تست دارند. این امر می‌تواند پیچیدگی‌های خود را به همراه داشته باشد، به ویژه در محیط‌های بزرگ و پیچیده.

۳. وابستگی به ابزارها

استفاده از IaC اغلب نیازمند ابزارهای خاصی است که ممکن است به مرور زمان تغییر کنند یا دیگر پشتیبانی نشوند. این وابستگی می‌تواند به یک چالش در طولانی مدت تبدیل شود.

فاکتورهای مختلف برای دسته‌بندی ابزارهای IaC

انتخاب ابزار برای پیاده‌سازی IaC نیاز به بررسی نیازمندی‌ها و فاکتورهای متفاوت دارد. با درک نیازمندی‌های خود و آشنایی با فاکتورهای مختلف برای دسته‌بندی ابزارها، می‌توانید ابزار مناسبی را برای IaC پیدا کنید. در ادامه قصد داریم به صورت کامل با این فاکتورها و رویکردهای متفاوت آشنا شویم.

رویکردهای Declarative و Imperative

برای خودکارسازی فرایند IaC دو روش وجود دارد: Declarative و Imperative

در روش Declarative شما باید وضعیت مطلوب یا Desired State نهایی را برای وضعیت زیرساخت‌تان تعیین کنید. انجام چنین کاری بدون نیاز به درگیر شدن با جزئیات مختلف صورت می‌گیرد. از آنجایی که این روش نسبتا رویکرد ساده‌ای است بیشتر استفاده می‌شود. برای پیاده‌سازی این حالت از زبان‌هایی مانند SQL ،YAML و JSON استفاده می‌شود.

در روش Imperative شما باید تمام جزئیات مربوط به پیکربندی مورد نظر را پیاده‌سازی کنید. در این روش شما می‌توانید پیکربندی‌های پیچیده‌ای را پیاده‌سازی کنید و سطح جزئیات بیشتری را در اختیار داشته باشید. برای انجام چنین کاری نیاز است که در سطحی حرفه‌ای با حداقل یکی از زبان‌های جاوا، روبی، پایتون و… آشنایی داشته باشید. از آنجایی که این روش نسبتا پیچیده و فرایند پیاده‌سازی پردردسری دارد، کمتر استفاده می‌شود.

مدیریت پیکربندی‌ها یا تهیه زیرساخت‌ها؟

ابزارهای IaC به صورت کلی به دو دسته تقسیم می‌شوند. ابزارهایی که مدیریت پیکربندی (Configuration management) را انجام می‌دهند و ابزارهایی که در تهیه و پیاده‌سازی زیرساخت (Provisioning) به ما کمک می‌کنند. هر دو این موارد در فرایند دیپلویمنت استفاده می‌شوند، اما تفاوت‌شان چیست؟

پیاده‌سازی زیرساخت یا Provisioning به پروسه‌ پیاده‌سازی زیرساخت‌های IT گفته می‌شود. منابعی مانند ماشین‌های مجازی، دیتابیس‌ها و… از جمله مواردی هستند که در این پروسه پیاده‌سازی می‌شوند.

مدیریت پیکربندی یا Configuration management مرحله بعد از Provisioning است. در این مرحله نرم‌افزارهای مورد نیاز نصب شده و همچنین پیکربندی‌های ضروری روی سرورها اعمال می‌شود. نگهداری و به‌روزرسانی سرورها نیز بخش دیگری از کارهای این مرحله است.

بیشتر ابزارهای IaC برای هر دو حالت ایجاد شده‌اند اما هرکدام معمولا تنها در یکی از این موارد به خوبی عمل می‌کند.

زیرساخت تغییرپذیر و تغییرناپذیر

Mutable و Immutable بودن زیرساخت‌ها، یکی دیگر از فاکتورها برای دسته‌بندی ابزارهای IaC به حساب می‌آید.

زیرساخت Mutable یا تغییرپذیر به زیرساختی گفته می‌شود که براساس نیازهای کسب‌و‌کار می‌تواند تغییر کند. برای مثال شما در چنین زیرساختی به راحتی می‌توانید پچ‌ها را آپدیت کنید، منابع جدید را تخصیص دهید و… .

زیرساخت Immutable یا تغییرناپذیر بعد از دیپلوی شدن قابل تغییر نیست. اگر هم قصد تغییر چیزی را داشته باشید باید آن را با یک نسخه جدید جایگزین کنید. این نوع زیرساخت به نسبت حالت قبل از یکپارچگی و امنیت بیشتری برخوردار است.

انتخاب ابزار IaC

همانطور که گفته شد بعد از آشنایی با فاکتورهای بالا، می‌توانیم براساس آن‌ها سراغ ابزارهای مختلف رفته و بهترین ابزار IaC را برای کسب‌وکار خودمان انتخاب کنیم. در جدول زیر ما لیستی از این ابزارها را همراه با جزئیات مورد نیاز ارائه کرده‌ایم.

چالش‌های Infrastructure as Code

اگر به تازگی در حال اجرای IaC هستید ممکن است با برخی چالش‌ها روبرو شوید. همچنین آگاهی پیدا کردن از این چالش‌ها قبل از وقوع هرگونه مشکلی می‌تواند به شما دید بازتری برای حل آن‌ها بدهد.

به‌روزرسانی‌های امنیتی

هرچقدر هم IaC در پیاده‌سازی فرایند‌ها به صورت خودکار به شما کمک کند اما همواره چالش‌های امنیتی در حل مسائل وجود دارد. نیاز است که IaC به لحاظ امنیتی در بازه‌های زمانی مختلف بررسی و کنترل شود. این کار به کاهش مشکلات امنیتی کمک خواهد کرد.

آپدیت‌های مشکل دار

هر آپدیتی که روی یک ابزار اعمال می‌شود ممکن است به خوبی نسخه پیش از خود کار نکند. از آنجایی که IaC برای اعمال سریع این آپدیت‌ها تنظیم شده، گاهی اوقات ممکن است مشکلات‌ نسخه جدید، دامن‌گیر اپلیکیشن شما نیز شود.

جمع‌بندی

زیرساخت به عنوان کد یا Infrastructure as Code یکی از جدید‌ترین روش‌های مدیریت زیرساخت است که مطمئنا استفاده از آن با در نظر گرفتن مزایا آن و البته نیازمندی‌های کسب‌و‌کار خودتان می‌تواند بسیار مفید و پرسود باشد.

در این مطلب سعی کردیم تا شما را با IaC آشنا کنیم و همچنین فاکتورهای مختلف آن برای انتخاب ابزار درست را بررسی کنیم.

The post IaC یا Infrastructure as Code چیست؟ appeared first on بلاگ هم‌روش.

با استفاده از تکنولوژی‌های مبتنی بر ابر بومی شما قابلیت آن را خواهید داشت که بتوانید به سرعت تغییرات اپلیکیشن را اعمال و دیپلوی کنید. بنابراین سرعت بالا در ارائه محصولات و تغییرات به مشتریان یک فاکتور مهم جهت انتخاب این تکنولوژی به حساب می‌آید.

در این مطلب از وبلاگ هم‌روش قصد داریم شما را با چیستی تکنولوژی ابر بومی یا Cloud Native آشنا کنیم و همچنین از مزایا و کاربردهای آن بگوییم.

نرم‌افزار ابر بومی چیست؟

خیلی وقت‌ها شروع کار با تعریف مفاهیم کار سختی است. چون معمولا نمی‌توان تعریف یک‌دستی از این مفاهیم و رویکردها پیدا کرد. 

کلاد-نیتو هم مثل بسیاری از این موضوعات، تعاریف متعددی دارد که در هر کدام از آن‌ها روی یکی از بخش‌های این رهیافت تاکید بیشتری شده است. اما تقریبا رسمی‌ترین و دقیق‌ترین تعریف از این مفهوم را Cloud Native Computing Foundation یا CNCF ارائه داده است:

سازمان‌ها با استفاده از تکنولوژی‌های کلاد-نیتیو می‌توانند در محیط‌های مدرن و پویا، مانند ابر عمومی، خصوصی و هیبرید، اپلیکیشن‌های مقیاس‌پذیر بسازند.

cncf برای اینکه به خوانندگان درک بهتری از این مفهوم بدهد چند مثال از این تکنولو‌ژی‌ها ارائه می‌کند: کانتینرها، service meshها، میکروسرویس‌ها و…

اما باید حواسمان باشد ابر بومی را صرفا تا حد استفاده از این ابزارها پایین نیاوریم.

در واقع، این رهیافت و ابزارهایی که بالاتر درباره‌شان صحبت کردیم برای حل مشکلاتی پدید آمدند که در ساختار سنتی‌تر توسعه و استقرار اپلیکیشن‌ها وجود داشت. 

برای آشنایی بیشتر با ابر بومی، نیاز است که آن را با رویکردهای سنتی توسعه نرم افزار مقایسه کنیم. به همین دلیل در ادامه تفاوت این دو رویکرد را بررسی می‌کنیم.

تفاوت معماری نرم‌افزارهای سنتی و Cloud Native

معماری نرم افزار سنتی (معماری یکپارچه یا Monolithic)  و معماری Cloud Native دو رویکرد متفاوت برای طراحی و توسعه نرم افزار هستند. معماری نرم افزار سنتی برای محیط های درون سازمانی طراحی شده است، حالتی که کلاینت‌ها به نرم‌افزار نهایی دسترسی نخواهند داشت. اما معماری Cloud Native برای محیط های ابری طراحی شده و هدف‌ش توسعه یک نرم‌افزار بزرگ و البته منعطف است .

تفاوت‌های اصلی بین معماری نرم افزار سنتی و Cloud Native عبارت‌اند از:

معماری

معماری نرم افزار سنتی معمولاً مبتنی بر سرورهای فیزیکی است که در یک مرکز داده قرار دارند. معماری Cloud Native مبتنی بر منابع و پردازش‌های ابری مانند ماشین های مجازی، کانتینر، ذخیره سازی ابری و شبکه های ابری است.

توسعه

معماری نرم افزار سنتی معمولاً بر روی توسعه محلی تمرکز داشته و اغلب تغییرات به صورت دستی اعمال می‌شود. از طرفی دیگر معماری Cloud Native بر روی توسعه مداوم و تحویل مداوم (CI/CD) تمرکز داشته و هدف آن انجام کارها براساس الگوهای خودکارسازی شده است.

استقرار

معماری نرم افزار سنتی معمولاً شامل استقرار دستی نرم افزار در سرورهای فیزیکی است. معماری Cloud Native شامل خودکارسازی استقرار نرم افزار در منابع ابری است.

مدیریت

معماری نرم افزار سنتی معمولاً شامل مدیریت دستی منابع فیزیکی است. معماری Cloud Native  شامل مدیریت خودکار منابع ابری و تخصیص منابع براساس نیاز (Pay as you Go) است.

در دسترس بودن

یکی از مشکلات اساسی معماری نرم‌افزارهای سنتی نرخ پایین در دسترس بودن یا Availability است. به این معنا که با از کار افتادن بخشی از نرم‌افزار، دیگر بخش‌ها نیز متوقف می‌شوند. اما در معماری کلاود-نیتیو، از آنجایی که هر سرویس به‌صورت مستقل کار می‌کند، روی سرویس دیگر به لحاظ اجرایی تاثیر نگذاشته و آن‌ها را از کار نمی‌اندازد.

معماری ابر بومی چگونه است؟

معماری کلود نیتیو شامل اجزا و بخش‌های نرم‌افزاری مختلفی می‌شود که تیم‌های توسعه از آن برای ایجاد نرم‌افزارهای ابر بومی استفاده می‌کنند.

زیرساخت غیرقابل تغییر، میکروسرویس‌ها، API، کانتینر و سرویس مِش از جمله این اجزاء بوده که در ادامه راجع به هر کدام توضیحات مفصلی را ارائه خواهیم داد.

زیرساخت غیر قابل تغییر یا Immutable Infrastructure

منظور از زیرساخت غیر قابل تغییر این است که سرورها که اپلیکیشن‌های کلود-نیتیو را میزبانی می‌کنند، بعد از انجام فرایند دیپلویمنت (استقرار) بدون تغییر باقی بمانند. در این حالت اگر اپلیکیشن به منابع مصرفی بیشتری نیاز داشته باشد، سرور قدیمی از کار افتاده و اپلیکیشن به یک سرور قدرتمند‌تر انتقال می‌یابد. این کار باعث می‌شود تا بروزرسانی و ارتقاء سخت‌افزاری به صورت دستی انجام نشده و اپلیکیشن‌های کلود-نیتیو براساس تغییرات، میزان نیاز به منابع مصرفی خود را تطبیق دهند.

میکروسرویس‌ها

میکروسرویس‌ها، اجزاء نرم‌افزاری کوچک و مستقلی هستند که هر کدام برای یک هدف خاص توسعه داده می‌شوند. در واقع معماری اصلی اپلیکیشن‌های کلود-نیتیو مبتنی بر Microservices بوده و به همین دلیل است که میزان مقیاس‌پذیری و انعطاف‌پذیری بالایی را ارائه می‌کنند. البته این موضوع را در نظر بگیرید که این سرویس‌ها یا اجزا کوچک از طریق API با همدیگر ارتباط برقرار کرده و دیتا خودشان را به اشتراک می‌گذارند.

مزایای بسیار زیادی را برای میکروسرویس می‌توان نام برد. مهمترین این مزایا، مستقل بودن سرویس‌ها از همدیگر است که باعث می‌شود در صورت از کار افتادن یکی از آن‌ها، کلیت اپلیکیشن از کار نیافتاده و به کار خود ادامه دهد.

API

 یا Application Programming Interface روشی برای برقراری ارتباط میان دو یا چند نرم افزار برای انتقال اطلاعات است. همانطور که در بالا به آن اشاره کردیم، API اصلی‌ترین روش برای برقراری ارتباط میان سرویس‌ها در معماری میکروسرویس است. پیاده‌سازی یک API دقیق و امن به ایجاد نرم‌افزار ابر بومی بسیار کمک می‌کند.

سرویس مِش یا Service Mesh

سرویس مِش یک لایه نرم‌افزاری در زیرساخت‌های ابری است که ارتباطات میان چند میکروسرویس را مدیریت می‌کند. توسعه دهندگان از سرویس مِش برای افزودن ویژگی‌های جدید به اپلیکیشن بدون نیاز به نوشتن کدهای جدید، استفاده می‌کنند.

کانتینرها

کانتینرها کوچکترین واحد محاسباتی و اجرایی در نرم افزار ابر بومی است. با استفاده از کانتینر می‌توانید کدهای میکروسرویس و ابزارهای مورد نیاز برای اجرا آن را در یک بسته یا در واقع همان کانتینر قرار دهید. در این صورت، شما یک فایل در اختیار دارید که هر چیزی برای اجرا برنامه‌تان نیاز است را در خود ذخیره می‌کند. برای مطالعه بیشتر راجع به کانتینرها، پیشنهاد می‌کنم مطلب «کانتینر ابری چیست؟ چرا container مهم است؟» را مطالعه کنید.

با استفاده از کانتینرها شما از مزایا مختلفی برخوردار خواهید بود. برای مثال:

•  استفاده از کانتینر می‌تواند میزان منابع مصرفی و پردازشی شما را به نسبت روش‌های سنتی کاهش دهد
• امکان دیپلوی بسیار سریع و بدون دردسر وجود دارد
• مقیاس‌دهی به پروژه و منابع مصرفی به آسانی قابل انجام است

مزایا اپلیکیشن‌های ابر بومی یا Cloud Native Applications

مزایا بی‌شماری را برای استفاده از رویکرد Cloud-Native در نظر گرفت. اما در این مطلب ما به سه مورد از اصلی‌ترین این موارد اشاره خواهیم کرد:

مزایا اپلیکیشن‌های ابر بومی یا Cloud Native Applications

مزایا بی‌شماری را برای استفاده از رویکرد Cloud-Native در نظر گرفت. اما در این مطلب ما به سه مورد از اصلی‌ترین این موارد اشاره خواهیم کرد:

توسعه سریع‌تر

توسعه دهندگانی که از رویکرد ابر بومی استفاده می‌کنند، میزان قابل توجهی از زمان توسعه اپلیکیشن‌های‌شان کاهش پیدا می‌کند و همچنین با کیفیت بهتری یک نرم افزار را تحویل می‌دهند. استفاده از منابع زیرساختی براساس نیاز، کانتینرهای آماده استقرار و قابلیت استفاده از امکانات DevOps همگی جزو امکاناتی است که با استفاده از رویکرد کلود نیتیو می‌توانید در اختیار بگیرید.

استقلال پلتفرم

با ایجاد و استقرار اپلیکیشن‌ها در محیط ابری، می‌توانید یک محیط قابل اعتماد و سازگار در اختیار داشته باشید. دیگر نیازی به نگرانی از ناسازگاری‌های سخت‌افزاری و یکپارچه نبودن محیط توسعه نخواهید داشت چرا که همه این موارد را سرویس دهنده ابری شما برطرف خواهد کرد.

صرفه‌جویی در هزینه

با استفاده از رویکرد ابر بومی، از شر هزینه‌های ثابت برای خریداری زیرساخت خلاص می‌شوید. در واقع در محیط ابری شما تنها به میزانی هزینه می‌کنید که از منابع استفاده می‌کنید. Pay As You Go دقیقا به این نکته اشاره دارد. برای مثال تصور کنید که در یک بازه زمانی نیاز اپلیکیشن شما به مصرف منابع سخت‌افزاری کاهش پیدا می‌کند، در چنین شرایطی هزینه شما بسیار کاهش پیدا خواهد کرد.

 چالش‌های استفاده از رویکرد Cloud Native

در کنار تمام مزایا و سهولت‌هایی که رویکرد ابر بومی دارد، با استفاده از آن، یکسری چالش برای توسعه دهندگان نیز ایجاد می‌شود. برخی از این موارد را در ادامه مشاهده خواهید کرد:

• مدیریت چند نسخه از اپلیکیشن که نزد سرویس‌دهندگان (Cloud Provider) مختلف است کار ساده‌ای نیست.
• از آنجایی که اپلیکیشن‌ها در این ساختار به سرویس‌های کوچکی تبدیل می‌شوند، مدیریت و نگهداری همه آن‌ها چالش برانگیز است.
• مراقبت همیشگی از میزان مصرف منابع براساس الگوی Pay As You Go کار راحتی نیست. برخی از اوقات ممکن است بدلیل بهینه نبودن ساختار اپلیکیشن، هزینه بسیار زیادی برای زیرساخت پرداخت کنید. 
• پیاده‌سازی و نگهداری راه‌های ارتباطی میان تمام اجزا و سرویس‌ها می‌تواند کار سختی باشد.

هم‌روش در این مسیر چگونه به شما کمک خواهد کرد؟

هم‌روش با داشتن سرویس ابری دارکوب تمام امکانات زیرساختی و اجرایی برای داشتن یک محیط یکپارچه در جهت توسعه اپلیکیشن‌های Cloud-Native را در اختیارتان قرار خواهد داد. از این جهت می‌توانید با تهیه این سرویس از مزایا و نکات گفته شده در این مطلب به صورت کامل بهره برده و با خیال راحت مشغول توسعه اپلیکیشن‌تان باشید.

جمع‌بندی

ابر بومی یا Cloud Native مهمترین رویکرد برای توسعه و پیاده‌سازی اپلیکیشن‌های مدرن امروزی است. استفاده نکردن از چنین معماری در ساخت ابزارهای امروزی مطمئنا چالش‌های بسیاری خواهد داشت و همچنین کارایی یا Performance شما را کاهش می‌دهد.

در این مطلب از وبلاگ هم‌روش سعی کردیم تا شما را با کلود نیتیو، مزایا، معایب، معماری، چالش‌ها و… آن آشنا کنیم.

The post ابر بومی (cloud-native) چیست؟ appeared first on بلاگ هم‌روش.

رایانش ابری یا Cloud Computing چیست؟

قبل از بررسی مهم‌ترین فواید یا دلایل استفاده از سرویس ابری و نحوه به‌کار بردن آن برای توسعه کسب‌وکار خود، بد نیست نگاهی بیندازیم به خود مفهوم رایانش ابری یا Cloud Computing.  ساده‌ترین روش برای توضیح این سرویس کارآمد و جذاب، اشاره به یکی از محبوب‌ترین پیام‌رسان‌های مورد استفاده در ایران، یعنی تلگرام است. در واقع اگر شما هم برای ذخیره عکس‌ها و داده‌های مهم خود، اطلاعاتتان را به پیام‌های ذخیره شده در تلگرام شخصی‌تان می‌فرستید، باید بگوییم که در حال حاضر شما هم به‌نحوی در حال استفاده از سرویس ابری هستید. ساده است، نه؟ اما توضیح دقیق‌تر رایانش ابری برای مجموعه‌ها و کسب‌وکارها چیست؟

رایانش ابری در دنیای فناوری و کسب‌وکار

هر کسب‌وکار، برای نگه‌داری از داده‌ها مهم خود و مشتریان‌اش، به یک بخش بایگانی نیاز دارد. علاوه بر داده‌های بایگانی، اسناد و مدارک هر پروژه، اطلاعات مهم پیشرفت پروژه‌های مختلف، فعالیت‌های انجام شده توسط هر کارمند و ده‌ها فایل دیگر، روزانه تولید می‌شوند. شما هم به‌خوبی می‌دانید حذف ناگهانی حتی یکی از جزئی‌ترین این فایل‌ها، می‌تواند تمام ساختار پروژه‌ها یا در موارد حادتر، حتی ساختار کسب‌وکار را تهدید کند. بنابراین همه کسب‌وکارها برای حفظ و نگهداری داده‌های خود، به یک فضای امن، بزرگ و البته قابل اطمینان نیاز دارند و رایانش ابری می‌تواند این فضا را در اختیارشان بگذارد، اما این فضا کجا است؟

سرویس ابری از کجا می‌آید؟

دقیقا همانند تامین‌کننده‌های اینترنت، مجموعه‌های خاصی وجود دارند که سرویس ابری را توسعه داده و آن را در اختیار کاربران خود در سرتاسر دنیا قرار می‌دهند. این سرویس‌دهنده‌ها با نام اختصاری CSP شناخته می‌شوند. CSP مخفف عبارت Cloud Service Provider بوده و ترجمه دقیق آن «ارائه‌دهنده سرویس ابری» است.

مجموعه‌ها با داشتن یک حساب اختصاصی در سرویس ابری ارائه‌شده توسط CSP منتخب خودشان، می‌توانند تمام داده‌ها، اسناد، مدارک، پروژه‌ها و همه اطلاعات مهم خود را در آن‌جا نگه‌داری کنند و در زمان نیاز، به‌راحتی و به‌سرعت، به همه آن‌ها دسترسی داشته باشند.

تاریخچه استفاده از سرویس‌های ابری

درست مثل همه فناوری‌های جذاب و توسعه‌یافته، استفاده از سرویس ابری هم یک نقطه شروع داشت و از آن روز به بعد، کم‌کم و با پیشرفت دنیای تکنولوژی و معرفی انواع فناوری‌ها، سرویس ابری هم پیشرفت‌های چشم‌گیری داشت. مفهوم اولیه کلود یا همان رایانش ابری از سال‌ها پیش و دقیقا از 1960 آغاز شد. در تصویر زیر تاریخ تحول این مفهوم را از دهه ۱۹۷۰ به بعد مشاهده می‌کنید. اگر بخواهیم تاریخ مشخصی برای همه‌گیری استفاده از این مفهوم اشاره کنیم باید به کنفرانس خبری گوگل در سال ۲۰۰۶ اشاره کنیم. در این کنفرانس، مدیرعامل گوگل اعلام کرد که « در حال حاضر، با یک مدل جدید و خاص روبه‌رو هستیم. ما به این مدل، پردازش ابری می‌گوییم، چون در این مدل، سرورها باید جایی دورتر، شاید در ابرها قرار داشته باشند.»

پس از این کنفرانس، اصطلاح کلود و سرویس ابری، در انواع مقاله‌ها ظاهر شد و مردم متوجه شدند که برای استفاده از داده‌های گوناگون، نیازی نیست که همه آن داده‌ها در یک مکان فیزیکی نزدیک، قرار داشته باشند و می‌توان از راه دور هم به داده‌های مختلف، دسترسی پیدا کرد. این مفهوم و مزیت‌های فوق‌العاده آن، باعث شد که افراد بیشتری به استفاده از آن رو آورده و از فواید فوق‌العاده رایانش ابری بهره ببرند. با وجود فراوانی استفاده از این سرویس کلود، هنوز و همچنان یک سوال مهم وجود دارد: فواید اصلی و مهم استفاده از سرویس های ابری چیست؟

مزایای مهم استفاده از سرویس های ابری و تاثیر آن بر توسعه کسب و کار

سرویس رایانش ابری با داشتن مزیت‌های منحصر به‌فرد، توجه بخش عظیمی از مدیران و حتی کاربران عادی دنیا را به خود جلب کرده است. در ادامه، برخی از مهم‌ترین فواید کلود را با هم مرور می‌کنیم:

کاهش هزینه‌ها در چند حوزه به‌صورت هم‌زمان

بدون شک، کاهش هزینه‌ها را همیشه به‌عنوان اولین مزیت کلود، در تمام مقاله‌های مرتبط با رایانش ابری خواهید دید. در ادامه، به سوال مهم و همیشگی سرویس ابری چگونه باعث کاهش هزینه می‌شود، پاسخ می‌دهیم:

عدم نیاز به خرید سخت‌افزار

اولین و مهم‌ترین معضل برای اغلب مجموعه‌ها، اختصاص هزینه مشخص به خرید ابزارها و البته سرورهای مختلف است. بدیهی است که رایانش ابری، این مشکل را به‌راحتی حل کرده و برای استفاده از آن، کسب‌وکارها نیازی به خرید سخت‌افزار ندارند. ناگفته پیدا است که اولین بخش صرفه‌جویی در هزینه‌ها، عدم نیاز به خرید سخت‌افزار و تخصیص بودجه مشخص به آن خواهد بود.

عدم پرداخت هزینه بر اساس پیش‌بینی‌های اولیه

هیچ‌کس در زمان شروع کار، دقیقا نمی‌داند که میزان استقبال کاربران از کسب‌وکارش چقدر خواهد بود. به همین خاطر، پیش‌بینی‌های اولیه در رابطه با این موضوع، در اغلب موارد قابل اطمینان نیستند.

خرید سرورهای فیزیکی در شروع کار و عدم استفاده از آن‌ها در ادامه مسیر یکی از احتمالات همیشگی است. از سوی دیگر، نیاز به خرید چند باره سرور با افزایش تقاضای روزانه کاربران، با توجه به افزایش لحظه‌ای هزینه‌ها، می‌تواند بخش زیادی از سرمایه اولیه هر کسب‌وکاری را از بین ببرد و حتی آن را با چالش از بین رفتن سرمایه، مواجه کند.

در سرویس ابری، این مشکل به‌خوبی حل شده و هر کاربر (مجموعه یا حساب کاربری)، تنها بر اساس نیاز خود، فضای بیشتری خریداری کرده و بابت فضایی که از آن استفاده نمی‌کند، هزینه بیشتری پرداخت نخواهد کرد.

عدم پرداخت هزینه تعمیر، نگهداری و مدیریت دیتاسنتر

برای بخشی از مجموعه‌ها، تعداد سرورها و میزان حافظه و فضای مورد نیاز، دقیقا مشخص است و به همین خاطر، ترجیح می‌دهند همان سرورهای فیزیکی را خریداری کرده و هزینه اولیه را پرداخت کنند. در این صورت، تصور خواهند کرد استفاده از رایانش ابری، برای کسب‌وکارشان چندان مناسب نیست که در این بخش و برای این دسته از کاربران، باید هزینه تعمیر، نگهداری و مدیریت دیتاسنتر را یادآوری کنیم.

همه دیتاسنترها، به مدیریت دقیق و کامل نیاز دارند. هزینه نگهداری از دیتاسنترها همراه با هزینه پرداخت شده به نیروهای متخصص برای انجام این وظایف، در یک بازه زمانی مشخص، عدد قابل توجهی خواهد بود. بدون شک، در زمان استفاده از کلود همه این هزینه‌ها حذف می‌شوند.

این سه مورد به‌صورت هم‌زمان، بخش عظیمی از سرمایه هر کسب‌وکار را به خود اختصاص خواهند داد که با استفاده از سرویس ابری، همه آن‌ها به‌طرز قابل توجهی کاهش یافته یا به‌کلی صفر می‌شوند.

افزایش سرعت کسب و کارها در راستای خدمات‌دهی بهتر و سریع‌تر

یکی از مهم‌ترین نقاط قوت هر کسب‌وکار، ارائه بهترین خدمات به مشتریان خود است. استفاده از رایانش ابری با تمرکز بر سه اصل مهم سرعت، قدرت و انعطاف‌پذیری، ارائه بهترین خدمات به کاربران را تضمین می‌کند. در سرویس ابری هر مجموعه برای افزودن منابع جدید IT، تنها به چند کلیک نیاز دارد و این موضوع، با توجه به حالت کلاسیک انجام این کار و طی‌کردن فرآیند بررسی نیاز، برآورد هزینه، ارسال درخواست، تایید درخواست، خرید منابع، نصب و راه‌اندازی سیستم‌ها، به‌طرز قابل توجهی کمتر خواهد بود. به همین خاطر، هر مجموعه به‌سرعت می‌تواند منابع مورد نیاز خود را به‌دست آورد و در راستای افزایش خدمات خود، این منابع را به کار گیرد.

انعطاف‌پذیری بالا همراه با افزایش نظارت

با اینکه در اغلب موارد، افزایش انعطاف‌پذیری به کاهش نظارت منجر می‌شود، خوشبختانه در سرویس ابری این دو مزیت به‌خوبی در کنار هم قرار گرفته‌اند. مدیران به‌راحتی می‌توانند در عین افزایش انعطاف‌پذیری اجرای پروژه‌ها، نظارت کافی و چند مرحله‌ای هم بر بخش‌های مختلف اجرای پروژه داشته باشند.

در واقع مهم‌ترین مزیت رایانش ابری که در پاندمی اخیر اهمیت آن بیش از پیش عیان شد، امکان استفاده از منابع مختلف از راه دور است. در این صورت، استخدام نیروهای متخصص و آموزش‌دیده، با محدودیت‌های جغرافیایی روبه‌رو نیست. همه نیروها، به‌راحتی می‌توانند از بخش‌های مختلف شهر، کشور و حتی دنیا، به پروژه دسترسی داشته باشند و نکته بسیار مهم‌تر، تعیین میزان دسترسی هر کاربر با توجه به جایگاه و وظایف او در پروژه و در نتیجه، افزایش انعطاف‌پذیری کار است.

هم‌زمان با افزایش انعطاف‌پذیری، امکان نظارت بر هر بخش از پروژه انجام شده، توسط مدیران ارشد نیز امکان‌پذیر است. با توجه به این موارد باید بگوییم که یکی از مهم‌ترین مزایای سرویس ابری برای کسب‌وکارها، افزایش انعطاف‌پذیری و در عین حال افزایش نظارت است.

دسترسی به جدیدترین نرم‌افزارهای مدیریتی بدون نیاز به صرف زمان و هزینه

در دنیای کاملا دیجیتال، استفاده از بهترین و به‌روزترین نرم‌افزارها – از ATS و بررسی نرم‌افزاری رزومه‌های متقاضیان گرفته تا انواع نرم‌افزارهای امنیتی و مدیریت مجموعه- تاثیر چشم‌گیری بر پیشرفت مجموعه و حتی افزایش قدرت کسب‌وکار در مقابل بزرگترین رقبا خواهد داشت. بدون شک، صرف زمان کافی برای یافتن این نرم‌افزارها، انتخاب بهترین آن‌ها، خرید آن نرم‌افزار و راه‌اندازی آن، می‌تواند بخش زیادی از منابع شما را هدر داده و شاید در طی همین مدت، نرم‌افزار کارآمدتری به بازار آمده باشد.

یکی دیگر از مزایای سرویس ابری برای مجموعه‌های مختلف، ارائه بهترین و به‌روزترین «نرم‌افزارهای مدیریتی» است. با این مشخصه مهم، هر کسب‌وکار تنها کافی است از نرم‌افزارهای ارائه‌شده در کلود استفاده کند و با کمک آن، بخش زیادی از فعالیت‌های مدیریتی مجموعه خود را به‌بهترین شکل ممکن، اجرا نماید.

فضای ذخیره‌سازی نامحدود

در بخش‌های پیش، به این موضوع اشاره شد که خرید فضا، متناسب با میزان فعالیت و نیاز مجموعه شما، در کلود امکان‌پذیر است. نکته مهم و اصلی سرویس ابری که بدون شک یکی از مهم‌ترین فواید کلود هم به شمار می‌آید، امکان استفاده از فضای ذخیره‌سازی نامحدود است. در واقع همه می‌توانند بدون محدودیت، از فضای ذخیره‌سازی رایانش ابری استفاده کنند و دغدغه اتمام فضا، به تاریخ می‌پیوندد.

قابلیت اطمینان بالا با امکان بازبینی همه تغییرات کوچک و بزرگ

با اینکه ممکن است بررسی همه تغییرات کوچک در اغلب پروژه‌ها، چندان ضروری نباشد، اما در صورت اجرای یک پروژه حساس، بدون شک مدیران اصلی به بررسی تمام تغییرات جزئی اجرا شده، نیاز دارند. سرویس ابری با ثبت دقیق هر تغییر، این قابلیت اطمینان فو‍ق‌العاده را در اختیار مدیران قرار می‌دهند و بخش مهمی از نگرانی‌های اصلی هر مدیر در راستای مبهم‌بودن اجرای پروژه، از بین می‌رود.

پشتیبانی آسان و بازیابی سریع داده‌ها

در صورتی که پیش از این، از داده‌های حجیم خود از سرورهای فیزیکی، پشتیبان گرفته باشید، به‌خوبی این مزیت فوق‌العاده را درک خواهید کرد. گرفتن یک نسخه پشتیبان یا همان بکاپ، از سرویس ابری خیلی سریع‌تر بوده و بازیابی داده‌ها نیز به‌راحتی انجام می‌شود.

بنابراین اگر داده‌های ارزشمندی دارید که به پشتیبان‌گرفتن مدام نیاز دارند، بهترین روش برای حفظ این داده‌ها از انواع خطرات فیزیکی و بلایای طبیعی، استفاده از کلود خواهد بود. با وجود همه این مزایای رایانش ابری و فواید فوق‌العاده آن، بدون شک مهاجرت به سرویس ابری وسوسه‌انگیز به‌نظر می‌رسد. با وجود این، همه کاربران قبل از تغییر نوع فضای ذخیره‌سازی خود، باید چند مورد مهم را نیز بررسی کرده و به خاطر بسپارند.

قبل از مهاجرت به کلود باید چه نکاتی را در نظر بگیریم؟

فرآیند انتقال داده‌های مجموعه از سرورهای فیزیکی به سرویس ابری، مهاجرت به کلود نامیده می‌شود. بدیهی است که انجام این کار، استراتژی خاص خود را می‌طلبد، به برنامه‌ریزی کامل نیاز دارد و البته در زمان انجام این فرآیند، باید همه مدیران چند نکته مهم را در نظر داشته باشند. در ادامه، برخی از مهم‌ترین موارد را به‌اختصار، با هم مرور خواهیم کرد:

• بررسی فواید مهاجرت به کلود و تاثیر آن بر افزایش قدرت مجموعه؛
• بررسی ابزارهای مختلف مثل SaaS، ابزارهای منبع آزاد و پردازنده‌های داده‌های بزرگ و انتخاب ابزار مناسب پس از آن؛
• انتخاب استراتژی برای مهاجرت به کلود؛
• تعیین یک برنامه کاربردی با در نظر گرفتن استراتژی منتخب؛
• بررسی میزان هزینه‌ها، ریسک‌ها و قوانین موجود برای استفاده از سرویس ابری.

بدون شک، انتخاب یک فضای جدید و شروع به کار در آن، جنبه‌های گوناگونی دارد و شاید در نگاه اول، ادامه‌دادن با روش سنتی، کافی به نظر برسد. با وجود این، فراموش نکنید که در دنیای فعلی، برنده کسی است که بتواند زودتر و بهتر از سایر رقبا، خود را با جدیدترین شرایط وفق دهد و چرا شما، آن برنده نباشید؟

The post مزایای استفاده از سرویس ابری و هشت دلیل برای استفاده از آن appeared first on بلاگ هم‌روش.

PaaS چیست؟

 Paas، یا پلتفرم به‌عنوان سرویس، مدلی در استفاده از فضای ابری است که کاربران می‌توانند از پلتفرمی که طرف ثالث از طریق اینترنت و فضای ابری ارائه می‌کند بهره ببرند.

از نرم‌افزارهای on-permise تا استفاده از فضای ابری

تا همین چند سال پیش خبری از رایانش ابری و نرم‌افزارهای ابری نبود. مدل رایج نگه‌داری و اجرای نرم‌افزارها در این دوره، استفاده از نرم‌افزار on-permise بود.

نرم‌افزارهای On-permise

نرم‌افزار on-permise نرم افزاری است که به‌جای آنکه در دیتاسنتر و فضای ابری ریموت نصب و اجرا شود، بر روی کامپیوترهای موجود در محل کار یک شرکت یا شخص قرار می‌گیرد. بنابراین در مدل on-permise خبری از شرکتی واسط برای ارائه خدمات میزبانی و اجرای نرم‌افزارها نیست.

زمانی که شما از نرم‌افزارهای on-permise استفاده می‌کنید به این معناست که تمام مسائل مربوط به نگه‌داری، تعمیر، امنیت و به‌روزسانی نیز همگی محدود به درون شرکت باقی می‌ماند. 

برای مثال، شرکت نرم افزار موردنظر را می‌خرد، آن را روی سرورهای خودش نصب می‌کند، دیتابیس‌های مربوطه را به نرم افزار وصل می کند و پیکربندی‌های سیستم عامل را انجام می‌دهد. همه کارهای بعدی مانند نگه‌داری و به‌روزرسانی نیز به همین شکل درون شرکت انجام می‌گرد؛ همانطور که می‌بینید در این مدل خبری از شرکت‌ها و طرف‌های ثالث در هیچ کدام از این مراحل نیست.

کاستی‌های نرم‌افزارهای on-permise

نرم‌افزارهای on-permise نقاط قوت خاص خود را دارند. برای مثال در این حالت سازمان‌ها و شرکت‌ها کنترل بیشتری بر روی زیرساخت خود دارند. اما این مدل مشکلاتی زیادی نیز داشت که راه را برای استفاده از مدل‌های مبتنی بر فضای ابری باز کرد. در اینجا به چند مشکل اساسی نرم‌افزارهای on-permise اشاره می‌کنیم:

هزینه بالا

یکی از مهم‌ترین مشکلات نرم‌افزارهای on-permise هزینه‌های بالای این نرم افزارهاست. هزینه خرید تجهیزات زیرساخت، خرید نرم‌افزارها، داشتن نیروی متخصص برای نصب تجهیزات، نگه‌داری و به‌روزرسانی آن‌ها همگی نیازمند صرف هزینه هستند.

توسعه‌پذیری کند

از آن‌جایی که نرم‌افزارهای on-permise به صورت لوکال اجرا می‌شوند بنابراین نیاز است تا همه سیستم‌ها و کامپیوترهایی که این نرم افزار روی آنها اجرا می شود از نظر سخت‌افزاری و نرم افزاری با آن سازگار باشد. همین مورد باعث می‌شود بخشی از نیروی فنی شرکت دائما درگیر مسئله سازگار کردن سیستم‌های مختلف با هم دیگر شود.

سخت بودن بک‌آپ‌گیری از داده‌ها

گرفتن بک‌آپ از دیتاها نیازمند زیرساخت و توانای فنی بیشتر است. در مدل on-permise یکی از مشکلات همیشگی شرکت‌ها نحوه بک‌آپ‌گیری و روش‌های نگه‌داری از آن است.

مدل‌های رایانش ابری؛ جایگزینی برای نرم‌افزارهای on-permise

 همان‌طور که گفتیم کاستی‌های مدل on-permise راه را برای استفاده از روش‌های جدیدتر باز کرد. در یک دهه اخیر، دنیای فناوری به سمت استفاده از خدمات ابری حرکت کرده است. به عبارت دیگر سازمان‌ها برای کاهش فشارهای عملیاتی، صرفه‌جویی در زمان، کاهش هزینه‌ها و بهبود عملکردها، معماری‌های رایانش ابری را به کار گرفته‌اند.

چهار مدل بسیار مشهور و رایج در این حوزه عبارت‌اند از: پلتفرم به‌عنوان سرویس (PaaS)، نرم افزار به‌عنوان سرویس(SaaS)، زیرساخت به‌عنوان سرویس(IaaS) و فانکشن‌ها به‌عنوان سرویس(FaaS).

حالا که با فرایند رسیدن از مدل‌ on-permise به مدل‌های رایج در فضای ابری آشنا شدیم، بیشتر می‌توانیم درباره PaaS صحبت کنیم.

چرا از PaaS استفاده می‌کنیم؟

پلتفرم به‌ عنوان سرویس (Paas) مدلی در رایانش ابری است. در این مدل، شرکت‌ها و سازمان‌ها نیازهایشان در حوزه ابزارهای نرم‌افزاری و سخت‌افزاری را از طریق کسب‌وکارهای واسطی رفع می‌کنند که این خدمات را بر بستر ابری برای‌شان فراهم می‌کنند. معمولاً این ابزارها بخشی از نیازهای کاربران فنی را در توسعه اپلیکیشن‌ها پوشش می‌دهد.

معمولاً ارائه‌دهندگان سرویس‌های Paas خدماتشان را بر روی زیرساخت‌های خودشان ارائه می‌دهند؛ این امکان باعث می‌شود مشتریان دیگر دغدغه زیرساخت، میزبانی و نگه‌داری زیرساخت‌های خودشان را نداشته باشند.

معماری PaaS

به‌صورت کلی، معماری پس سه جزء اصلی دارد:

زیرساخت ابری: شامل ماشین‌های مجازی، فایروال‌ها، شبکه، ذخیره‌سازی، و سیستم عامل

ابزارهای نرم افزاری: که برای توسعه، مدیریت، و استقرار اپلیکیشن‌ها از آن‌ها استفاده می شود.

رابط کاربری گرافیکی: نظارت بر همه مراحل چرخه حیات اپلیکیشن‌ها را ساده‌تر و فشار کاری مربوط به این بخش را کم می‌کند.

همان‌طور که گفتیم، پلتفرم‌های PaaS اغلب اجزای زیرساختی موردنیاز برای ساخت و استفاده از اپلیکشن در رایانش ابری را فراهم و مدیریت می‌کنند.

 این مسئله به این معناست که زیرساخت‌های زیربنایی توسط ارائه‌دهنده نصب، پیکربندی و نگه‌داری می‌شوند. این مدل این امکان را برای کاربر فراهم می‌کند تا به زبان‌ها، کتابخانه‌ها، ابزارها و سرویس‌هایی برای توسعه اپلیکیشن خود دسترسی داشته باشد. بعضی از سرویس‌های پس سطح معینی از دسترسی به تنظیمات پیکربندی ابزارها را نیز برای کاربران فراهم می‌کنند. ولی به‌صورت کلی، توسعه‌دهندگان می‌توانند اپلیکیشن‌های خود را با یک رابط کاربری ساده پیکربندی کنند.

تفاوت PaaS،IaaS،SaaS

صحبت درباره پس بدون اشاره به مدل‌های دیگر ارائه خدمات رایانش ابری دشوار است. بین هر کدام از این مدل‌ها تفاوت‌های مهم و اساسی وجود دارد و هر کدام با توجه به نیاز و خواسته کاربران، نقاط قوت و ضعف خود را دارند.

تفاوت PaaS و IaaS

مدل IaaS منابع موردنیاز کاربران در سطح اینترنت، مانند شبکه، ذخیره‌سازی و دیگر اجزای زیرساختی را فراهم می‌کند. با استفاده از IaaS کاربر بر زیرساخت خود و نرم‌افزارها و ابزارهای مرتبط با آن کنترل کامل دارد. با این حال در این مدل نیز مدیریت

زیرساخت‌های فیزیکی مانند سرورهای فیزیکی و دیتاسنترها با شرکت ارائه‌دهنده IaaS است. 

در مدل IaaS، کاربران می‌توانند سطح دسترسی و کنترل بر زیرساختشان را خودشان انتخاب کنند. با این حال گفتیم که در این حالت نیز امکان مدیریت سخت‌افزارهای فیزیکی برای خود کاربران وجود ندارد.

توسعه‌دهندگان می‌توانند در تنظیم زیرساخت‌هایشان تعیین کنند که چه سطحی از دسترسی را می‌خواهند. در Paas، برخلاف IaaS کاربر پلتفرم به مدیریت سیستم عامل یا دیگر اجزای زیرساخت دسترسی ندارد. PaaS راه‌حلی کاملاً مدیریت‌شده در اختیار توسعه‌دهندگان می‌گذارد. با اینکه در این حالت سطح دسترسی توسعه‌دهنده نسبت به مدل IaaS کمتر است، اما پس برای برخی دیگر از کاربری ها مناسب‌تر است.

تفاوت PaaS و SaaS

احتمالاً تا الان دیگر فهمیده‌اید که ما تفاوت میان مدل‌های مختلف رایانش ابری را بر اساس سطح دسترسی که برای کاربران ارائه می‌کنند توضیح داده‌ایم. سطح دسترسی در مدل SaaS با PaaS چه تفاوتی دارد؟

در مدل SaaS ما نسب به Paas هم یک قدم جلوتر می رویم. یعنی در SaaS کاربر فقط به یک رابط کاربری گرافیگی دسترسی دارد و دیگر کاری ندارد. در این حالت نیازی نیست کاربر بداند که در پشت صحنه چه خبر است معمولاً کاربر می‌تواند با چند کلیک و عملیات ساده نیازهایش را رفع کند.

مزایای استفاده از PaaS

کاهش زمان کدزنی

 پلتفرم به عنوان سرویس ابزارهای توسعه، ویژگی‌های امنیتی، سرویس‌های مربوط به دایرکتوری، و اپ‌های آماده در اختیار کاربران قرار می‌دهد. با این ویژگی‌ها دیگر نیازی نیست توسعه‌دهندگان به‌صورت جداگانه برای داشتن هر کدام از این بخش‌ها دست به کد شوند.

افزایش قابلیت‌ها و کارایی با استفاده از نیروی کار کمتر

PaaSها ابزارهای به‌روز در حوزه رایانش ابری ارائه می‌دهند. با استفاده از این ابزارها قابلیت‌های تیم‌های فنی و توسعه‌دهندگان بالا می رود، بدون اینکه این تیم‌ها مجبور به افزایش نیروی کارشان باشند.

توسعه هم‌زمان در چند پلتفرم

اغلب ارائه‌دهندگان خدمات PaaS پیشنهادات و بسته‌هایی برای توسعه چندپلتفرمی، برای مثال، ابزارهای موبایلی، کامپیوترهای دسک‌تاپی و مرورگرهای وب دارند. این پیشنهادات توسعه اپلیکیشن‌های چندپلتفرمی را سریع‌تر و ساده‌تر می سازد.

ابزارهای قوی با هزینه‌های معقول

 مدل قیمت‌گذاری Pay As You Go که معمولاً در پلتفرم به‌عنوان سرویس‌ها استفاده می‌شود، به شرکت‌ها اجازه می‌دهد تا از مزایای ابزارهای پیشرفته توسعه، نرم افزارهای تحلیلی، دیتابیس‌ها، و سرویس‌های BI با قیمتی مناسب استفاده کنند. بدون وجود PaaS و مدل قیمت‌گذاری Pay As You Go بسیاری از کسب‌و‌کارهای کوچک نمی‌توانستند از این خدمات بهره ببرند.

پشتیبانی از تیم‌های توزیع‌شده

 از آنجایی که سرویس‌های PaaS از طریق اینترنت و در بستری ابری همیشه در دسترس هستند، پشتیبانی از تیم‌هایی که اعضایشان هر کدام در موقعیت‌های جغرافیایی متفاوت هستند راحت‌تر شده است.

مدیریت کارآمدتر چرخه حیات اپلیکیشن‌ها

PaaSها با ابزارها و خدماتی که ارائه می‌کنند کار مدیریت اپلیکیشن‌ها را برای سازمان‌ها بسیار راحت‌تر می‌سازند.

شرکت‌های ارائه‌دهنده PaaSدر جهان

بسیاری از شرکت‌ها و غول‌های بزرگ فناوری از سال‌ها پیش وارد حوزه PasS شده‌اند و بزرگ‌ترین پلفترم به‌عنوان سرویس‌های جهان را ارائه می‌دهند:

• Microsoft Azure App Services
•  Elastic Beanstalk from Amazon Web Services (AWS)
• Google App Engine
• Red Hat OpenShift
• IBM Cloud

PaaS دارکوب

در ایران هم از چند سال پیش کسب‌وکارها به سمت استفاده از مدل‌های مختلف رایانش ابری رفته‌اند و شرکت‌هایی برای ارائه خدمات زیرساختی و رایانش ابری شکل گرفته‌اند. دارکوب یکی از این سرویس‌های PaaS ایرانی است. 

دارکوب یک پلتفرم ابری بر مبنای کوبرنتیز است. این پلتفرم کمک می‌کند تا بدون درگیر شدن با پیچیدگی‌های مسائل زیرساختی پروژه‌های خود را بر روی اینترنت مستقر و اجرا کنید.

The post PaaS چیست؟ مزایا و کاربردهای پلتفرم به‌عنوان سرویس appeared first on بلاگ هم‌روش.